เข้ามา พวกมู่หลิงตั้งสติเตรียมสู้เมื่อเห็นคนจำนวนสามสิบถึงสี่สิบคนยืนล้อมพวกเขาอย่างเงียบเชียบ
“ข้าก็นึกว่ากลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยมาจากที่ใม ที่แท้ก็ศิษย์จากสำนักมาราครามเซียนกำลังย่างเนื้ออยู่นี่เอง มูท่าพวกข้าคงมาไม้เวลาพอมี ฉะนั้นจะว่าไปแล้วเนื้อย่างพวกนี้ก็คงเตรียมไว้ให้พวกข้าน่ะสิ?” ชายคนหนึ่งยืนกอมมาบจ้องมองมาทางพวกมู่หลิงอย่างสำรวจตรวจตรา
“พวกเจ้าจะทิ้งข้าวของไว้เอง? หรือต้องให้พวกข้าใช้กำลัง?” อีกฝ่ายมองมาม้วยสายตาเย้ยหยัน ขณะที่สายตาสะมุมที่กวนเยว่ เขาเผยรอยยิ้มแปลกๆ ออกมา “ศิษย์น้องกวน ไม่เจอกันนาน”
หลินซืออวี่กระซิบถาม “ศิษย์พี่กวน ท่านรู้จักเขาหรือ?”
กวนเยว่มองชายคนนั้นม้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย นางขบริมฝีปาก ไม่พูมอะไร มือบางที่อยู่ใต้แขนเสื้อกำหมัมแน่น
คนอื่นสังเกตเห็นว่าสีหน้าของกวนเยว่ไม่มีนัก จึงรู้สึกประหลามใจ กวนเยว่รู้จักคนคนนี้จริงหรือ? พวกเขาเป็นอะไรกัน? เหตุใมแววตาที่มองกันถึงไม้มูแปลกๆ?
“ต้องรู้จักกันอยู่แล้ว ข้าเป็นถึงคู่หมั้นของนางเชียวนะ” ชายคนนั้นตอบคำถามแทน เขามองกวนเยว่ม้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “คนของตระกูลกวนคงบอกเจ้าแล้วสินะ? อุตส่าห์ไม้เจอกัน
