าดเจ็บอย่างแน่นอน
“ชิ้ง!”
“ซี๊ด อ๊าก!”
เสียงกระแสพลังพาดผ่าน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง ศิษย์แซ่เฉินตั้งตัวไม่ทันจึงถูกกิ่งไม้แหลมๆ แทงเข้าที่น่อง เขาเสียศูนย์ล้มลงไป กิ่งไม้กิ่งนั้นกระชากตัวออกไป เลือดสีแดงสดสาดก กระเซ็นเต็มพื้น
“ศิษย์พี่!” ศิษย์แซ่เฉินที่เหลือเห็นศิษย์พี่ของพวกเขาบาดเจ็บ รีบเข้ามาคุ้มกันเขาก่อนถอยไปทางเฟิ่งจิ่ว แม้ไม่รู้เหตุผลที่ปีศาจต้นไม้พันปีไม่กล้าโจมตีมาทางนี้ แต่พวกเขาก็ดู ออกว่า ณ ที่แห่งนี้ มีเพียงข้างกายมู่จิ่วเท่านั้นที่ปลอดภัยที่สุด
“มู่จิ่ว เจ้าช่วยดูแลศิษย์พี่ของพวกข้าที ฝากด้วย” ศิษย์กลุ่มนั้นประสานมือให้เฟิ่งจิ่วเพื่อขอร้องนาง นางยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร พวกเขาก็ถอยกลับเข้าไปร่วมวงต่อสู้อีกครั้ง
ศิษย์แซ่เฉินคนนั้นนั่งกุมแผลที่น่องอยู่บนพื้น น่องของเขาถูกกิ่งไม้แทงทะลุจนกลายเป็นรู เจ็บเสียดกระดูก ส่งผลให้เหงื่อท่วมตัว
เฟิ่งจิ่วกินผลไม้ ชำเลืองมองอย่างไม่ยี่หระ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบว่า “ต้องรีบห้ามเลือดเสีย ไม่อย่างนั้นหากปล่อยไว้มีหวังได้ตายแน่”
ศิษย์แซ่เฉินคนนั้นเงยหน้ามองเขา รู้ดีว่าตนเองรนหาที่เอง เพราะมู่จิ่วเคยเตือนเขาแล้ว กระทั่งเคยบอกให้เขาจัดการผู้หญิงคน
