ตอนที่ 3112 เกิดเรื่องแล้ว
มู่หลิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ขาอ่อนจนแทบทรุด นางเป็นแค่บรรพจารย์ของเขาเสียที่ไหน? นางเป็นคนที่แม้แต่ท่านอาจารย์ หรือบรรพจารย์ของตระกูลมู่ยังต้องเคารพนบนอบ แต่ตอนที่อยู ในสำนักเซียนครั้งนั้น นางกลับเรียกเขาว่าศิษย์พี่
นึกมาถึงตรงนี้ เขาก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะงอขาคุกเข่าลงไป แต่ทว่า หัวเข่ายังไม่ทันถึงพื้นก็ถูกคนดึงคอเสื้อให้ลุกขึ้น
“เจ้าทำอะไร?”
เฟิ่งจิ่วมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเข้ามาที่นี่ นอกจากศิษย์สองคนของข้าก็ไม่มีใครรู้ตัวตนของข้าอีก เจ้าอย่าทำให้ความลับแตก และนำปัญหาที่ไม่จำเป็นมาให้ข้า”
มู่หลิงข่มความสะท้านสะเทือนข้างใน เขาประหม่าจนไม่รู้จะเอามือไม้ไปไว้ตรงไหน เขาสูดหายใจลึกๆ มองเฟิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง ก่อนจะรีบพูดว่า “ท่านปรมาจารย์วางใจ ขะ…ข้าจ จะไม่บอกใคร”
“เรียกข้าว่ามู่จิ่วก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ! สำรวจภูมิประเทศแถวๆ นี้สักหน่อยก็พอแล้ว” เป้าหมายในการสำรวจพื้นที่ เพียงเพราะยามมีอันตรายจะได้รู้ว่าควรหลบหนีไปทิศทางใด
“ขอรับ”
มู่หลิงรับคำอย่างนอบน้อม ไม่กล้าล่วงเกินทั้งทางวาจาและการกระทำ ก่อนหน้านี้แม้จะรู้สึกว่าเขาเป็นคนยากแท้หยั่งถึง แต่กลับไม่รู้ว่า
