ที่มู่จิ่วว่าจร ริงๆ อย่างนั้นนางเป็นตัวอะไรกัน?’
หากไม่ใช่คน แสดงว่าอย่างไรก็ต้องมีอันตรายแอบแฝงแน่ๆ ปล่อยให้น้องสาวและศิษย์น้องหญิงอยู่ใกล้นางไม่ได้แล้ว
เขาคิดได้อย่างนั้นก็รีบตะโกนเรียกทันที “อวี่ซือ ศิษย์น้องหญิง พวกเจ้าสองคนมานี่”
ทั้งสองคนที่กำลังพูดคุยกับหญิงสาวคนนั้นชะงัก ก่อนจะบอกกล่าวอีกฝ่ายเล็กน้อย แล้วเดินมาข้างหน้า
“ท่านพี่ มีอะไรหรือ?” หลินอวี่ซือถาม นางเดินมาคล้องแขนเขา
กวนเยว่เองก็มองเขาด้วย แต่ไม่ได้พูดอะไร
“พวกเจ้าสองคนอย่าอยู่ใกล้หญิงคนนั้นมากเกินไป” เขากระซิบบอกทั้งสองคน
“ทำไมเล่า?” ทั้งสองถามอย่างไม่เข้าใจ
“เชื่อฟังข้าก็พอ อย่าอยู่ใกล้นางเกินไป อย่างไรก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน” เขากำชับเสียงเข้ม จ้องมองพวกนางด้วยสายตาจริงจัง ไม่มีแววหยอกล้อแม้แต่น้อย
ทั้งสองชะงัก หลังจากมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก็พยักหน้ารับคำ “ได้ พวกข้าเข้าใจแล้ว”
แม้ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่พวกนางรู้ว่าเขาไม่มีทางทำร้ายพวกนาง ฉะนั้นในการเดินทางหลังจากนั้น พวกนางจึงเริ่มรักษาระยะห่างจากหญิงสาวคนนั้น
มู่หลิง เผยจื่อเซวียนและหลินเฉิงจิ่นเองก็คอยจับตาดูผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างหลังตลอดเวลา หลังจากที่อวี่ซือกับกวนเยว่
