่จิ่วจะโกรธขึ้นมา
กัวจื่อฉียิ้มแห้งๆ “อย่างนั้นก็ได้ พวกเราฟังมู่จิ่ว” เขาหันไปพูดกับมู่จิ่วว่า “มู่จิ่ว ข้าไม่ได้คิดเป็นอื่น เจ้าอย่าใส่ใจเลยนะ” เขาไม่ได้คิดจะเมินเฉยต่อคำพูดของมู่จิ่ว แค่คิด ดว่าหากได้พักที่ถ้ำภูเขาแห่งนี้ กลางคืนคงได้นอนหลับสบายหน่อยก็เท่านั้นเอง
มู่จิ่วช่วยพวกเขามาหลายครั้ง เขาเห็นทุกอย่าง ฉะนั้นไม่มีทางที่เขาจะไม่ยอมรับมู่จิ่ว ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอาจารย์ยังกำชับพวกเขาให้ดูแลมู่จิ่วดีๆ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเป็นฝ่ายดูแลพวก ตนมากกว่าก็ตาม
“พวกเราเดินไปดูข้างหน้าอีกหน่อยก็แล้วกัน!” เผยจื่อเซวียนเสนอ เขาชี้ไปด้านหน้า “พื้นที่ตรงนั้นมีด้านหนึ่งติดเขา กลางคืนสามารถบังลมหนาวได้ พักที่นั่นคงไม่เลว”
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเดินต่อไปข้างหน้า พอมาถึงจุดที่เผยจื่อเซวียนบอก เฟิ่งจิ่วสังเกตรอบๆ ก่อนจะบอกพวกเขาว่า “พักที่นี่ก็แล้วกัน! มู่หลิง เจ้าไปสำรวจภูมิประเทศรอบๆ กับข้า จื่อเ เซวียน ที่นี่มอบหมายให้เจ้าดูแล”
“ได้”
พวกเขารับคำ มู่หลิงเดินออกไปพร้อมกับเฟิ่งจิ่วเพื่อสำรวจลักษณะพื้นที่บริเวณนี้ เผยจื่อเซวียนแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนไปเก็บกิ่งไม้ที่อยู่แถวนั้นมาก่อไฟ
มู่หลิงเดินตามมู่จิ่ว หลังจากเดินออกมาระยะหนึ่ง มู่หล
