เผยจื่อเซวียนกับหลินเฉิงจิ่นว่า “พวกเจ้าว่าอย่างไร? เราควรทำอย่างไรกับสตรีนางนี้?”
เผยจื่อเซวียนกับหลินเฉิงจิ่นมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “สตรีนางนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่ นางบอกว่าเหล่าศิษย์พี่ของนางหายไปหมดแล้ว แต่ดูรอบๆ แล้วกลับไม่มีร่องรอยการต่อสู้ เลย ยิ่งไม่มีกลิ่นอายหลังการต่อสู้ แล้วก็ไม่มีศพหรืออะไรทำนองนั้นเลย มีแค่นางคนเดียวที่อยู่ตรงนี้ ข้ารู้สึกว่ามันไม่ค่อยปกตินัก”
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขาสองคนแวบหนึ่ง ประกายชื่นชมพาดผ่านดวงตาชั่วขณะหนึ่ง
มู่หลิงพยักหน้า “นั่นก็น่าแปลกจริงๆ แต่เราจะปล่อยนางไว้โดยไม่สนใจไยดีก็คงไม่ได้กระมัง” เอ่ยจบ เขาก็หันไปถามมู่จิ่ว “มู่จิ่ว เจ้าว่าอย่างไร?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มก่อนตอบว่า “สตรีนางนี้ไม่มีกลิ่นอายของมนุษย์ พวกเจ้าไม่รู้สึกหรือ” นางหันไปมองหญิงสาวที่ถูกพาตัวไปจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมอีกด้าน หญิงสาวดูบอบบางน่าทะนุถนอมเป็น นอย่างมาก เพียงแต่เฟิ่งจิ่วดูออกตั้งแต่แวบแรกแล้วว่านางไม่ใช่มนุษย์
ทุกคนตะลึงค้าง “เป็นไปได้อย่างไร?” พวกเขาหันไปมองหญิงสาวคนนั้นทันที หญิงสาวคนนั้นราวกับรู้สึกได้ จึงหันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้พวกเขา
“มู่จิ่ว เจ้าดูผิดไปเองหรือเปล่า? ดูอย่างไรนางก็เป็
