คนรับคำ ก่อนจะนั่งสมาธิพักผ่อน
ในอีกด้านหนึ่ง นอกค่ายกลเคลื่อนย้าย ครั้นเห็นศิษย์ที่หมดสติถูกส่งตัวออกมาอีกคน ผู้อาวุโสสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าค่ายกลก็นิ่งไปเล็กน้อย สองสามวันที่ผ่านมีศิษย์สำนักเซียนบีบ บป้ายหยกและถูกส่งตัวออกมาจากดินแดนลับหลายคนแล้ว และศิษย์เหล่านั้นล้วนบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกันไป และสิ่งของจำพวกแหวนมิติหรือถุงฟ้าดินล้วนหายไปด้วย
“ศิษย์คนนี้มีวรยุทธ์ระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสูงสุด พลังก็ไม่ได้อ่อนด้อย เหตุใดจึงบาดเจ็บถึงเพียงนี้?” อาจารย์ท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย ยืนมุงดูศิษย์ที่ถูกส่งตัวออกมา
ผู้อาวุโสจากอีกสำนักหนึ่งเดินมาทางนี้ เอ่ยยิ้มๆ ว่า “ย่อมต้องเป็นเพราะไหวพริบไม่ดีเท่าอีกฝ่าย ไม่เช่นนั้นจะถูกทำร้ายจนบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ซ้ำยังถูกแย่งของมีค่าไปก่อนจะถูกส ส่งตัวออกมา ทำให้ต้องเสียโอกาสในการฝึกฝนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”
เอ่ยจบ ก็เห็นผู้อาวุโสสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าค่ายกลเคลื่อนย้ายหันกลับมามองเขาแปลกๆ เขาพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ “พวกท่านมองข้าทำไม? หรือข้าพูดผิด?”
“เปล่า แต่ศิษย์คนนี้เป็นศิษย์จากสำนักเซียนของท่าน ท่านจะมาดูหน่อยหรือไม่ว่าเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสคนใดในสำนักเซียนข
