ิบกว่าคน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “หากไม่อยากให้เขาเป็นอะ ะไรไป ก็จงรีบไปเสีย!”
ท่ามกลางคนพวกนั้น มีชายคนหนึ่งมองหน้าพวกมู่หลิง ก่อนจะหันไปมองชายที่ถูกจับแขนไพล่หลัง สายตาไหวระริก ก่อนจะตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “พวกมันมีกันแค่สิบกว่าคน แต่กลับกล้าทำร ร้ายศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราจะปล่อยพวกมันไปอย่างนี้หรือ? พวกเราต้องแก้แค้นให้ศิษย์พี่ใหญ่!”
ได้ยินอย่างนั้น ชายที่ถูกเฟิ่งจิ่วกำราบอยู่กับพื้นหน้าเปลี่ยนสีไปทันที หากพวกเขาพุ่งเข้ามา เช่นนั้นเขาก็…
“อย่านะ! พวกเจ้าอย่าทำอะไรส่งเดช ฟังที่พวกเขาบอก ฟังที่พวกเขาบอกก่อน” เขารีบค้านทันที ทว่าพอเห็นศิษย์พวกนั้นตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้ เขาก็หน้าเครียดขึ้นมาทันที
นี่พวกนั้นคิดจะทอดทิ้งเขารึ? คิดจะฉวยโอกาสนี้ทำให้เขาตาย?
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นก็ยิ้มเยาะ “ดูท่า มนุษยสัมพันธ์ของเจ้าคงไม่ค่อยดีสินะ” ขณะเอ่ย นางลงมือปลดของมีค่าบนตัวเขาออกมา ขณะเดียวกันก็บีบป้ายหยกเคลื่อนย้ายของเขาด้วย “ข้าจะไว้ ชีวิตเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน” พูดจบ ป้ายหยกพลันแตกละเอียด ชายคนนั้นถูกส่งตัวออกจากดินแดนลับทันที
ศิษย์กลุ่มนั้นหน้าเปลี่ยนสีไปทันที หากเขาตายอยู่ที่นี่ก็ยังดี แต่หากเขารอด
