ชีวิตออกไปได้ เกรงว่า…
“จัดการพวกมัน!” ชายคนหนึ่งในกลุ่มตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะเหินตัวถือกระบี่พุ่งโจมตีพวกเฟิ่งจิ่ว
มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนขวางอยู่ข้างหน้าเฟิ่งจิ่ว ต้านรับการโจมตีตากพวกที่พุ่งเข้ามา ฝั่งพวกเขามีจำนวนคนน้อยกว่า แต่ได้เปรียบที่พลังต่อสู้แข็งแกร่ง
สองฝ่ายประมือกัน ต่างฝ่ายต่างสู้สุดชีวิต มู่หลิงกับเผยจื่อเซวียนเห็นฝ่ายตนเองบาดเจ็บไปหลายคนแล้ว พลังต่อสู้ก็อ่อนลง จึงเริ่มร้อนใจขึ้นมา
แต่ทว่า ในเวลานี้เอง พวกเขากลับได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้น
“โฮก!”
“กรร!”
แรงกดดันอันแข็งแกร่งพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงคำรามนั่น กระจายไปทั่วอณูอากาศบริเวณนั้น เฟิ่งจิ่วที่สัมผัสได้ถึงแรงสะเทือนนั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย แรงกดดันนี้มัน…เกรงว่าจะไม่ใช่สัต ตว์ร้ายธรรมดาเสียแล้ว
นางรีบตะโกนเสียงดัง “มู่หลิง ข่ายจือ พาทุกคนถอยหนีไปทางทิศอาคเนย์! เฉิงจิ่นกับจื่อเซวียนอยู่เป็นทัพหลังช่วยข้า!”
สิ้นเสียงสั่ง ทุกคนในกลุ่มปฏิบัติตามราวกับเป็นสัญชาตญาณ มู่หลิงกับปี้ข่ายจือพาคนถอยหนี เฟิ่งจิ่วกับหลินเฉิงจิ่น และเผยจื่อเซวียนรับผิดชอบระวังหลัง
ประกายแสงเส้นหนึ่งพุ่งออกจากมือของนาง ก่อนที่เปลวเพลิงจะลุกไหม้ในพริบตา…
