วจื่อฉีว่า
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “แค่ความเคยชินน่ะ พวกเจ้าไปเถอะ! ข้ากลับก่อนล่ะ” พูดจบก็สาวเท้าจากไป
หลินเฉิงจิ่นยิ้มๆ ครั้นเห็นเงาร่างลับสายตาไป เขาจึงเดินไปทางลำธารเส้นนั้น เขาล้างหน้าล้างตาเล็กน้อย ก่อนจะตักน้ำกลับไปด้วย
น้ำในลำธารเป็นน้ำที่มีการไหลเวียนตลอดเวลา เพิ่งมีคนอาบน้ำตรงนี้ น้ำที่ไหลลงมาจากข้างบนก็ยังเป็นน้ำสะอาด ด้วยเหตุนี้ กัวจื่อฉีจึงเก็บงำความสงสัยข้างใน ก่อนจะถอดเสื้อผ้าเดินล ลงไปอาบน้ำในลำธาร
หลังจากเฟิ่งจิ่วกลับไป นางมองหาต้นไม้ใหญ่ จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปพักผ่อนข้างบนต้นไม้ นางไม่สนใจกลุ่มคนข้างล่าง พอเอนหลังก็หลับไปเลย
มู่หลิงจัดแจงคนผลัดกันเฝ้าเวรยามกลางคืน ด้วยเหตุนี้ ค่ำคืนนี้จึงเป็นค่ำคืนที่สงบเงียบ กระทั่งเช้าตรู่วันต่อมา ปี้ข่ายจือกระแอมเบาๆ เพราะรู้สึกเจ็บคอหลังจากฟื้นขึ้นมา ทำให้ พวกเขาต่างลืมตาตื่นขึ้นมาด้วย
“ศิษย์พี่ซ่าว? ท่านฟื้นแล้วหรือ? รู้สึกอย่างไรบ้าง?” หลินอวี่ซือที่เฝ้าอยู่ข้างๆ รีบถาม
………………………………….
บทที่ 3095 รู้
ปี้ข่ายจือลืมตา เขามองนางอย่างสะลืมสะลือ “ข้า ข้ายังไม่ตายหรือ?”
“ศิษย์พี่ซ่าว มู่จิ่วช่วยท่านไว้ พิษในร่างของท่านถูกขจัดแล้ว” หลินอวี่ซือบอก นางยิ้มและประ
