ตอนที่ 3092 ยาทา
“ได้กำไรแล้วจริงๆ! ศิลาและสมบัติมากมายขนาดนี้ เอามาจากไหนกันนะ?”
นางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ อดที่จะยิ้มกว้างไม่ได้ รีบสะบัดแขนเสื้อเก็บสมบัติเหล่านั้นเข้าห้วงมิติจนหมด นางเดินวนข้างในครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีสิ่งอื่นจึงกลับ
ยามเดินอยู่ด้านนอก เฟิ่งจิ่วที่อารมณ์เบิกบานฮัมเพลงเบาๆ อย่างห้ามใจไม่ไหว พลางเก็บยาทิพย์ระหว่างเดินกลับไปด้วย ตั้งใจว่าจะเอากลับไปทาและห่อแผลให้ลูกศิษย์ที่แขนหักคนนั้ น
อาจเป็นเพราะมังกรหนังเหล็กสัตว์เทวะระดับห้าตัวนั้นตายแล้ว เหล่าสัตว์ตัวเล็กๆ จึงกล้าวิ่งออกมา นางจับงูสองตัวแล้วใช้กิ่งไม้เสียบไว้ หิ้วกลับไปด้วย ตั้งใจว่าจะต้มน้ำแกง งูร้อนๆ ดื่มสักหน่อย
ในอีกด้านหนึ่ง เนื้อย่างที่พวกมู่หลิงกำลังย่างอยู่ก็เริ่มส่งกลิ่นหอมแล้วเช่นกัน ครั้นเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืด แต่มู่จิ่วยังไม่กลับมา จึงอดกังวลไม่ได้ “คงไม่ได้เดินออกไปไ ไกลแล้วกระมัง? หรือว่าหลงทางแล้ว?”
“ไม่กระมัง มู่จิ่วดูไม่เหมือนคนที่จะหลงทาง” หลินเฉิงจิ่นยิ้มบอก พลางพลิกเนื้อย่างไปด้วย “เขาบอกว่าจะกลับมาก่อนฟ้ามืด บางทีอาจกำลังกลับมาแล้ว”
กัวจื่อฉียิ้ม “พวกเจ้าดูนั่น เขากลับมาแล้ว”
ทุกคนหัน
