ไปดู เห็นเฟิ่งจิ่วหาบกิ่งไม้กิ่งหนึ่งไว้บนบ่า ด้านหลังกิ่งไม้มีงูสองตัวถูกเสียบห้อยไปห้อยมา ทุกคนตกตะลึง “เขาไปจับงูหรือ?”
“มู่จิ่ว เจ้าจับงูมาทำอะไร?” กัวจื่อฉีตะโกนถาม
“ข้าคิดว่ากลางคืนในป่าค่อนข้างหนาว จึงจับงูสองตัวมาต้มน้ำแกง ให้ทุกคนอบอุ่นร่างกายกันหน่อย” เอ่ยจบ เขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคนพอดี จากนั้นก็โยนงูสองตัวนั้นลงข้างๆ
“ต้มน้ำแกงหรือ? อย่างนั้นดี ข้าจัดการเอง!” หลินเฉิงจิ่นลุกขึ้น นำงูสองตัวนั้นไปห้อยไว้กับต้นไม้ ตั้งใจจะถลกหนัง แต่จู่ๆ ก็หันกลับมา “ไม่สิ! พวกเราไม่ได้พกหม้อมาด้วย”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็ยิ้มๆ “ข้ามี” นางเอาหม้อใบหนึ่งออกมาจากห้วงมิติ
หลินเฉิงจิ่นมองเขาอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง ก่อนบอกว่า “มู่จิ่ว นึกไม่ถึงว่าเจ้าออกมาฝึกฝนยังพกหม้อมาด้วย ดูท่าเจ้าคงจะออกเดินทางอยู่ข้างนอกบ่อยๆ”
“ข้าไม่ชอบกินยาเลี่ยงความหิว ชอบกินอาหารให้ครบห้าหมู่ ชอบกินเนื้อ ฉะนั้นยามออกจากบ้านจึงเตรียมของไว้ไม่ให้ขาด” นางยิ้ม ก่อนจะดมกลิ่นเนื้อย่าง “กลิ่มหอมมาก”
“เจ้าชอบก็ดีแล้ว ข้าเป็นคนย่างเอง” หลินเฉิงจิ่นยิ้มบอก ก่อนจะลงมือถลกหนังงู จัดการทำความสะอาด พลางตะโกนเรียก “จื่อฉี เจ้าก่อไฟอีกกองหนึ่ง
