หล็กเห็นพวกมู่หลิงไม่กล้าสู้กับพวกตน จึงหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ “กระจอก! ข้ายังนึกว่าจะกล้าสู้กับพวกข้า! นึกไม่ถึงว่าแม้แต่ความกล้าที่จะ ลงมือก็ยังไม่มี”
“เหล่าสหาย ไม่ต้องสนใจพวกเขา พวกเรารีบเอาของมีประโยชน์จากมังกรหนังเหล็กมาให้หมด แล้วก็ถลกผิวหนังของมันมาแบ่งกันเถอะ”
คนพวกนั้นคุยกัน น้ำเสียงแสดงถึงความกระหยิ่มยิ้มย่องและตื่นเต้นดีใจ ไม่เห็นพวกมู่หลิงอยู่ในสายตา อย่างไรเสียพวกเขาก็ได้เปรียบเรื่องพละกำลัง ถึงแม้คนพวกนั้นคิดจะสู้ ก็ต้อง ดูว่าจะสู้พวกเขาได้หรือไม่
พวกมู่หลิงนั่งอยู่ทางนี้ ดูไปก็รู้สึกเคียดขึ้ง พวกเขาถูกมังกรหนังเหล็กทำร้ายบาดเจ็บจนมีสภาพอย่างนี้ สุดท้ายกลับถูกคนอื่นแย่งเหยื่อไป คิดอย่างไรก็เจ็บใจนัก
สายลมพัดผ่านเบาๆ เฟิ่งจิ่วยังคงย่างขนมแป้งอบ สีหน้าจริงจังขึงขัง ไม่หันไปมองทางนั้นสักนิด นางใช้แขนเสื้อพัดไปพัดมา ควันอ่อนๆ ลอยไปตามลม ไม่นานกลิ่นหอมของขนมย่างก็อบอวลไป ปทั่วบริเวณ…
เมื่อเวลาผ่านไป เสียงโห่ร้องยินดีดังมาจากทางนั้น ที่แท้พวกเขาก็ถลกผิวหนังของมังกรหนังเหล็กออกมาได้แล้ว แต่ทว่าในเวลานั้นเอง
“เอ็นมังกรของมังกรหนังเหล็กตัวนี้เป็นของดี ในหมู่พวกเจ้าวิชาดาบของใ
