กรหนังเหล็กเกลือกกลิ้งบนพื้นไปมา มันกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมาน เลือดสีแดงไหลทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด กระทั่งร่างกายแน่นิ่งไม่ไหวติง นางจึงค่อยเดินเข้าไป
เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดว่ามันตายแล้วจริงๆ เฟิ่งจิ่วจึงกลับมาหาเหล่าลูกศิษย์สำนักเซียน ประคองพวกเขาไปไว้หลังต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ กับสองคนก่อนหน้า จากนั้นก็ตรวจดูอาการบาดเจ็บ
“โชคดีที่ไม่มีใครบาดเจ็บหนัก แค่หมดสติเพราะทนคลื่นเสียงไม่ไหวเท่านั้น” นางถอนหายใจ หากพวกเขาบาดเจ็บหนักจนไม่สามารถเดินทางต่อ อย่างนั้นนางคงทำได้แค่บีบป้ายหยกให้แตก เพื่อ ส่งพวกเขากลับออกไป
นางเอาเข็มเงินออกมาแทงจุดลมปราณของพวกเขา ทำการกระตุ้นเส้นประสาทเพื่อให้พวกเขาค่อยๆ ฟื้นคืนสติ สุดท้ายก็เก็บเข็มเงินกลับ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าลูกศิษย์ที่แขนหัก
หลังจากตรวจสอบดูเล็กน้อย นางเก็บกิ่งไม้มาเหลาให้เรียบ นำมาดามแขนของเขาไว้ ตามด้วยพันผ้าให้แน่นๆ เพื่อป้องกันการเคลื่อนตัวของกระดูก
ตอนที่พวกมู่หลิงฟื้นขึ้นมา พวกเขาเห็นมู่จิ่วที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวกำลังทำแผลให้ลูกศิษย์คนหนึ่ง มู่หลิงตกใจทันทีที่เห็นเขาเลือดท่วมตัว “มู่จิ่ว เจ้าบาดเจ็บหรือ?”
เฟิ่งจิ่วเห็นพวกเขาค่อยๆ ทยอยฟื้นขึ้นมา จึงยิ้มข
