บทที่ 836 หลบฉากไปหน้าตาเฉย
จูต้ากับจูซื่อที่เข้าใจในท้ายที่สุดพลันตกตะลึง
“จะ.. เป็นไปได้หรือ!” จูซื่อกลืนน้ำลายอย่างเหลือเชื่อ “นางจะชายตามองพี่รองหรือ ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ประเด็นคือนางเป็นสาวชาวเมืองที่ถูกพะเน้าพะนอและเอาอกเอาใจ เป็นอี๋เหนียงได้ใช้ชีวิตสุขสบาย เปล่าประโยชน์ที่จะมาหมายตาหนุ่มชนบทที่กำลังจะกลายเป็นพ่อคน นางต้องการทำสิ่งใดกันแน่ ไม่อยากเป็นอี๋เหนียงในตระกูลใหญ่ แต่ต้องการเป็นอี๋เหนียงของครอบครัวในชนบทอย่างเราหรือ? มันฟังไม่ขึ้นแม้แต่น้อย…”
“พี่สี่ ในที่สุดท่านก็คิดได้เสียที!” จูอู่ตบบ่าพี่ชาย
จูซื่องุนงง “แล้วเรื่องที่เมียข้าบอก เจ้าคิดว่านางบอกตามตรงไหม ถ้านางพูดถูก ทำไมเจ้ายังสงสัยว่าแม่นางเปี้ยนหลับนอนกับพี่รองแล้วถูกพี่สะใภ้รองจับได้คาหนังคาเขา?”
“ข้าบอกแล้วไงว่าท่านฉลาดขึ้นแล้ว ถึงได้กังขาในคำของพี่สะใภ้สี่” จูอู่เอ่ยอย่างจนปัญญา “ถ้าเป็นอย่างที่พี่สะใถ้สี่บอกจริง ๆ ข้าก็ไม่ได้พูดอะไรผิดไปอยู่ดี เพียงแค่มันหมายความว่าเราไม่รู้เรื่องราวบางส่วน ขอเพียงเรารู้เรื่องนั้น ทุกอย่างก็จะกระจ่าง”
“แล้วเจ้าไม่รู้เรื่องราวที่ขาดหายไปบางส่วนนั้นหรือ?”
“หากข้ารู้คงไม่สงสัยว่าเหตุใดแม่นางเปี้ยนถึงได้ออกมาจากห้องพี่รองกับพี่สะใภ้รอง”
“งั้นตอนนี้จะทำอย่างไร หาก…” จูซื่อกล่าวด้วยความวิตก “หากจริงอย่างที่เจ้าว่า และพี่สะใภ้รองต้องคลอดก่อนกำหนดเพราะนาง เราจะจัดกา
