พวกเขาไม่รีบร้อนหาคนมาเข้ากลุ่ม จึงยืนเงียบๆ สังเกตผู้คนรอบข้างไปพลาง
“มู่หลิง กลุ่มของเจ้ามีคนพอหรือยัง? รวมพวกข้าด้วยเป็นอย่างไร?” ชายคนหนึ่งพาคนเดินมาหยุดตรงหน้า และถามมู่หลิง
มู่หลิงมองสี่คนตรงหน้า ก่อนหันไปถามเผยจื่อเซวียน “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“ได้ รวมพวกเขาสี่คนด้วย ก็กลายเป็นสิบสามคน น่าจะพอแล้ว” เผยจื่อเซวียนพยักหน้าบอก
“อย่างนั้นก็ได้ พวกเจ้ารวมกลุ่มกับพวกข้าก็แล้วกัน! มา ข้าจะแนะนำคนในกลุ่มของเราให้พวกเจ้ารู้จัก” มู่หลิงว่า ก่อนจะแนะนำคนของฝั่งตนเอง
หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักกัน สายตาของสี่คนนั้นก็จับจ้องไปที่เฟิ่งจิ่ว “ศิษย์น้องผู้นี้ดูท่าทางอายุยังไม่มาก เขาเป็นคนของตระกูลมู่ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
มู่หลิงยิ้มตอบ “ใช่แล้ว”
เฟิ่งจิ่วเองก็ส่งยิ้มให้พวกเขาเล็กน้อย
เมื่อค่ายกลเปิดออก ผู้คนที่จับกลุ่มกันเสร็จแล้วก้าวเข้าไปตามคำสั่งของผู้อาวุโส ก่อนหายลับเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้าย…
เฟิ่งจิ่วกับคนในกลุ่มปรากฏตัวอีกครั้งในป่าทึบแห่งหนึ่ง อีกหลายกลุ่มที่เข้ามาพร้อมกับพวกเขาก็อยู่บริเวณเดียวกัน ทุกคนมองหน้ากัน ยกมือประสานทักทาย จากนั้นต่างก็เลือกทิศทางที่จะไป
ข้างในนี้ คนในสำนักจะคอยช่วยเห
