ลือสนับสนุนกัน คอยระวังก็แต่คนจากสำนักอื่นเท่านั้น ส่วนคนจากสำนักเดียวกัน พวกเขาไม่มีทางคิดเล่นงานกันเองอยู่แล้ว
“พวกเรานั่งคุยกันสักเดี๋ยว เผื่อว่าพลัดหลงกันแล้วหากลุ่มไม่เจอ พวกเราต้องสร้างสัญญาณกันก่อน” มู่หลิงพูดขึ้น เขามองหน้าทุกคน พูดขึ้นอีกว่า “พวกเรามีกันสิบสามคน แต่ละคนต้องมีสัญญาณลับ ของข้าคือสิ่งนี้”
เขาวาดใบไม้ลงบนพื้น ก่อนหันไปมองคนอื่น “หากข้าพลัดหลง ข้าจะสลักรูปใบไม้ลงบนต้นไม้หรือก้อนหิน หากข้าไปทางใดก็จะสลักสัญลักษณ์ไว้ทางนั้น”
ทุกคนพยักหน้า “อย่างนั้นข้าจะวาดรูปสายฟ้าก็แล้วกัน!” เผยจื่อเซวียนยิ้มบอก เขาวาดรูปสายฟ้าลงบนพื้นดิน “จำง่ายดี”
“อย่างนั้นข้าจะวาดวงกลมที่มีเลขสิบอยู่ข้างใน”
“ข้าวาดกระบี่เล็กๆ ก็แล้วกัน!”
“ข้าวาดผลไม้”
“ข้า…”
แต่ละคนล้วนวาดสัญลักษณ์แทนตัวเองลงบนพื้นให้ทุกคนเห็น สุดท้าย พอเห็นเฟิ่งจิ่วที่ไม่ค่อยพูดยังไม่วาดอะไร จึงบอกว่า “มู่จิ่ว เจ้าเล่า?”
“ข้าจะเขียนเลขเก้าก็แล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วยิ้มบอก นางไม่คิดว่าตนเองจะได้ใช้มัน
“ดี อย่างนั้นทุกคนจำให้ดี อย่าได้ลืม อยู่ข้างในนี้ นอกจากสัตว์ร้ายแล้วพวกเรายังสามารถเด็ดยาทิพย์ล้ำค่าได้ด้วย แต่ต้องระวังตัว ยิ่งเป
