จ้า?” หวันเหยียนสิบสามตะลึงงัน พลางชี้เด็กทารกที่เฟิ่งจิ่วกำลังหยอกเล่น
“ใช่! ลูกชายของข้า เซวียนหยวนห้าว” เฟิ่งจิ่วจับมือน้อยๆ ขึ้นมาโบกมือให้หวันเหยียนสิบสาม
หวันเหยียนสิบสามลอบจ้องพิจารณาเฟิ่งจิ่ว สีหน้าแปลกประหลาด ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ “ไม่ใช่ลูกแท้ๆ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ข้าเก็บห้าวเอ๋อร์มาเลี้ยง นอกจากไม่ได้ออกมาจากท้องข้า ทุกอย่างล้วนไม่ต่างกัน ข้าเห็นเขาเป็นลูกแท้ๆ”
“มาๆ ข้าอุ้มหน่อย” เขาถูฝ่ามือแล้วยื่นออกไป “ดูเจ้าหนูนี่อ้วนท้วนสมบูรณ์ เครื่องหน้าประณีตโดดเด่น โตมาจะต้องกลายเป็นหนุ่มรูปงามที่สาวนับหมื่นหลงใหลอย่างแน่นอน”
เฟิ่งจิ่วแย้มยิ้ม พูดอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ลูกชายของข้าจะไม่ดีได้หรือ?”
“งื้อๆ” เด็กน้อยเห็นหวันเหยียนสิบสามที่ยื่นมือออกมาทำท่าจะอุ้มเขา ก็รีบปัดมือคู่ใหญ่ออกอย่างรังเกียจ พลางมุดเข้าไปหลบในอ้อมกอดของเฟิ่งจิ่ว มือน้อยๆ อีกข้างกำสาบเสื้อ อของเฟิ่งจิ่วไว้แน่น
“ลูกชายข้ารังเกียจท่าน ไม่อยากให้ท่านอุ้ม!” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอุ้มห้าวเอ๋อร์น้อยกลับไปนั่งที่เดิม ตอนนี้เอง เหลิ่งหวากับคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามา
………………………………….
