่านายท่านสิบสามก็แล้วกัน!”
“นายท่านสิบสาม” ทุกคนได้ยินว่าเขาเป็นลุงสิบสามของพี่สาวร่วมสาบานของเฟิ่งจิ่ว ย่อมไม่กล้าล่วงเกิน ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำให้นายท่านพากลับจวนมาได้ อย่างไรก็ต้องมีฐานะอยู่บ บ้าง
“ฉินซิน อยู่ที่นี่ก็คิดเสียว่าอยู่บ้านตนเอง เจ้าจะค่อยๆ ชินกับที่นี่เอง อีกเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเลือกเรือนที่พักเอง” เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน
“ได้ ขอบคุณมาก” ฉินซินพยักหน้า และเผยยิ้ม
“เหลิ่งหวา เจ้าดูแลพวกเขาด้วยก็แล้วกัน ข้ากลับเรือนก่อน อีกเดี๋ยวเจ้ามาหาข้าที่เรือนด้วย” เฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กลุกขึ้นยืน พร้อมกำชับเหลิ่งหวา
“ขอรับ นายท่านวางใจได้” เหลิ่งหวารับคำ
“ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะถือโอกาสนี้เดินชมจวนของเจ้า” หวันเหยียนสิบสามพูดอย่างตื่นเต้น แต่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “เดี๋ยวสิ ผู้ชายของเจ้าเล่า? เหตุใดไม่เห็นเลย?”
ไม่น่าเล่าเขานึกอยู่ตั้งนานว่าเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป ตั้งนานกว่าจะนึกออก นายท่านผู้ชายของบ้านนี้ยังไม่ปรากฏตัวนี่นา! ลูกก็ชื่อเซวียนหยวนห้าวแล้ว อย่างนั้นผู้ชายของนา างก็แซ่เซวียนหยวนหรือ? เหตุใดไม่เห็นอยู่ที่นี่? อยากรู้จริงๆ ว่าเป็นผู้ชายแบบใดที่เอาชนะใจหญิงสาวเช่นเฟิ่งจิ่วได
