้
“เขากักตัวฝึกตน ยังไม่ออกมา” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนยิ้มบอกว่า “วันหน้ามีโอกาสก็มาเยี่ยมบ่อยๆ ท่านย่อมได้เจอเขาเอง”
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว หากไม่รู้จักบ้านเจ้าก็อีกเรื่องหนึ่ง นี่ก็รู้แล้ว ฮ่าๆ ต่อไปข้าจะมาหาบ่อยๆ แน่นอน” เขายิ้มกว้าง แค่คิดก็เบิกบานใจแล้ว
เฟิ่งจิ่วสั่งให้เหลิ่งซวงตามนางไป ก่อนจะอุ้มเด็กกลับเรือนไปก่อน ส่วนเหลิ่งหวาพาหวันเหยียนสิบสามกับฉินซินเดินดูรอบจวน และสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารด้วย
เฟิ่งจิ่วที่กลับถึงเรือนสั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบน้ำ จากนั้นก็อุ้มลูกไปอาบพร้อมกัน ทั้งสองเล่นอยู่ในอ่างครู่หนึ่งจึงค่อยออกมา
นางส่งเด็กให้เหลิ่งซวงดูแลต่อ ส่วนตนเองก็อยู่ในห้องครู่หนึ่งแล้วค่อยออกมา นางที่เปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงสีแดงและแปลงโฉมกลับมาแล้วนั้น ยามนี้ดูงดงามโดดเด่นจนไม่อาจละสายตา า
“แมะ แม่ๆ” เด็กน้อยสาวเท้าสั้นๆ ไปหาเฟิ่งจิ่วอย่างชอบใจ เพียงแต่สองเท้าน้อยๆ นั้นก้าวไปสั่นไป เดินไปได้เพียงสองก้าวก็เสียหลักล้มคะมำไปข้างหน้าเสียแล้ว
พริบตาที่ร่างน้อยๆ ใกล้จะล้มถึงพื้น เฟิ่งจิ่งก็รับตัวเขาขึ้นมาอุ้มไว้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “รับได้แล้ว!”
