แล้ว หากมีอะไรต้องทำอีกก็บอกข้า”
“เข้าใจแล้ว…”
……
ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกัน เสียงหลินซื่อก็ดังมาจากด้านใน “ไม่ได้การแล้ว ดูเหมือนพี่สะใภ้รองจะมีเลือดออก”
“ไม่มีทาง ข้าเพิ่งพูดไปหยก ๆ ว่าเลือดไม่ออก…” หลี่ซื่อรีบบอกสำทับให้คนด้านนอกรู้ “เลือดออกแล้ว พวกท่านเร่งมือเร็วเข้า”
จูซื่อได้ยินอย่างนั้นก็ส่งต่อข้อความ “พี่ใหญ่ มีเลือดออกแล้ว”
“ข้าได้ยินแล้ว ถามเร็วเข้าว่าเลือดออกมากหรือน้อย”
จูซื่อหันไปตะโกนถามอีกครั้ง “เลือดออกมากหรือไม่?!”
“ตอนนี้ข้ายังดูไม่ออก แต่ถึงอย่างไรก็ต้องเร่งมือก่อน…” หลี่ซื่อมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่พื้น ก่อนเงยหน้ามองบนเตียง
ไม่รู้ว่าเปี้ยนชิวอิ่งลงจากเตียงมาสวมเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อไหร่
นางจำได้ตั้งแต่แวบแรกว่าเสื้อตัวนอกที่อีกฝ่ายสวมอยู่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่เป็นของหลิวซื่อต่างหาก
เมื่อก้มมองอีกครั้งนางก็คว้าเสื้อผ้าที่หลิวซื่อนั่งทับอยู่ ดูเหมือนมันจะเป็นของคนอื่นเช่นกัน
ทว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ใครใช้ให้เจ้าตัว ‘หลับนอน’ กับสามีคนอื่นกัน สมควร ‘ชดใช้’ ด้วยเสื้อผ้าหรูหราเหล่านี้แล้ว!
“นั่งอยู่กับพื้นไม่ช่วยอะไร ทำไมไม่ไปนั่งบนเตียงเล่า” หลี่ซื่อใช้ตัวบังเปี้ยนชิวอิ่งพลางขยิบตาให้หลิ่วซื่อและหลินซื่อ
ใช่ว่านางต้องการปกป้องเปี้ยนชิวอิ่ง ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการช่วยหลิวซื่อ ขอเพียงหลิวซื่อปลอดภัย ทุกอย่างก็สามารถพูดคุยกันภายหลังได้
หากหลิวซื่ออาก
