บทที่ 834 ข้าปวดท้องเหลือเกิน
หลิวซื่อเอ่ยด้วยความหงุดหงิด “ข้าไม่กลับ เขาเมาแล้ว หากกลับไปข้ามั่นใจว่าเขาคงได้เมาอาละวาด ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะหลับ”
“เช่นนั้นท่านก็อยู่ไป ข้าจะเข้าครัวไปล้างจาน”
หลิวซื่อปัดมือไล่ให้นางรีบไป
ไม่นานก็เหลือเพียงหลิวซื่อนั่งตามลำพังในห้องอันเงียบงัน
นางคว้าจานเมล็ดแตงโมบนโต๊ะแล้วนั่งแทะอย่างสบายอารมณ์
ช่วงที่แม่สามีไม่อยู่ช่างดียิ่ง ต่อให้ไม่ทำงานก็ไม่มีใครต่อว่า
เหอะ… หวังว่าแม่สามีจะยืดเวลาที่จะกลับมา นางจะได้อยู่สบายให้นานกว่านี้อีกหน่อย
สิ่งแรกที่จะทำคือจัดการเมล็ดแตงโมพวกนี้!
หลี่ซื่อกับหลินซื่อเก็บกวาดเสร็จพอดีกับที่นางแทะเมล็ดแตงโมหมด หลิ่วซื่อเองก็เพิ่งกลับมาจากการดูแลจูเหล่าโถวเช่นกัน
พวกนางยังไม่ได้กลับไปดูแลสามีตนเอง จึงพากันแยกย้ายกลับห้อง
หลี่ซื่อชี้แนะว่า “พี่สะใภ้รอง ท่านเองก็กลับไปดูแลที่รองเถอะ เขาเมาหนักคงไม่สบายตัว ถ้าท่านไม่ดูแลเขาตอนนี้แล้วจะดูแลเขาตอนไหน เขาตื่นมาแล้วรู้ว่าท่านดูแลเขาทั้งที่ท้องโตก็คงจะซาบซึ้งในความเอาใจใส่ของท่าน”
“ก็ได้ ๆ ข้ากลับแล้ว” หลิวซื่อเหลืออด
นางรู้สึกว่าคนเช่นนี้น่าหงุดหงิดนัก เรื่องดีไม่นึกถึงนาง เรื่องร้ายกลับเรียกหาแต่นาง
เมื่อพวกนางจากไป หลิวซื่อไม่เพียงแต่ไม่กลับห้องเท่านั้น แต่ยังเอาแต่วนเวียนแถวเรือนไปเรื่อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าพวกนางกลับเรือนและคงไม่ออกมาอีก นางก็คิดอยากหาใครสักคนพู