ดคุยด้วยแต่ก็ไม่พบใคร
ในที่สุดนางก็จนใจและเหนื่อยล้า จึงทำได้เพียงเดินเอื่อยเฉื่อยกลับเรือน
ตอนนี้เองที่นางตกตะลึงเมื่อบนเตียงไม่ได้มีเพียงจูเอ้อร์เท่านั้นที่นอนอยู่ แต่ยังมีเปี้ยนชิวอิ่งด้วย!
“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้!”
เห็นเสื้อผ้ากระจัดกระจายไปทั่วแล้ว หลิวซื่อก็แทบทรุดลง
ก่อนหน้านี้หลี่ซื่อยัง ‘ปลอบ’ นางว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ท้ายที่สุดผ่านไปเพียงมื้อเดียว พวกเขาก็หลับนอนด้วยกันแล้วหรือ!
“ข้า…” เปี้ยนชิวอิ่งค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่น นางคว้าผ้าห่มพร้อมร้อง ‘โฮ’ ออกมา
“ยังจะมาร้องไห้อีกหรือ! เจ้านอนกับสามีข้าแล้วยังจะร้องไห้อีกหรือ นังจิ้งจอก! คอยดูเถอะว่าข้าจะตีเจ้าเจียนตายได้ไหม” หลิวซื่อโมโหเดือดดาลและพังข้าวของในบ้านคล้ายพยายามหาบางอย่าง
หลังค้นหาอยู่นานก็ยังไม่พบสิ่งที่จะใช้การได้ ไม่เจอแม้แต่กาน้ำชา
ไม่มีทางเลือกนอกจากหยิบรองเท้าที่พื้นขึ้นเขวี้ยงใส่เปี้ยนชิวอิ่ง
เปี้ยนชิวอิ่งกลัวจนส่งเสียงกรีดร้อง “กรี๊ด ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย พี่สะใภ้รองบ้าไปแล้ว นางจะฆ่าข้า…”
เสียงดังโหวกเหวกเช่นนี้ไม่มีทางที่บ้านใกล้เรือนเคียงจะไม่ได้ยิน
หลิ่วซื่อ หลื่ซื่อ และหลินซื่อรีบวิ่งเข้ามา ทันทีที่เปิดประตูออกก็เห็นฉากโกลาหล หลิวซื่อท้องโตปีนขึ้นเตียงข้ามตัวจูเอ้อร์ไป หมายจะไปสั่งสอนเปี้ยนชิวอิ่งที่นอนอยู่ด้านในให้รู้สำนึก
เสื้อผ้าของเปี้ยนชิวอิ่งแทบขาดด้วยฝีมือหลิวซื่อ ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความหวา
