ดกลัว
เป็นเวลาเดียวกับที่จูเอ้อร์ที่นอนคั่นกลางตื่นขึ้นมาเพราะเสียง ‘อึกทึก’
เขาเห็นคนคร่อมตนเองอยู่ก็ผลักออกตามสัญชาตญาณ
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลิวซื่อ นางนั่งคุกเข่าหันหน้าเข้าอยู่ขอบเตียง เมื่อถูกผลักจึงหงายหลังล้มลงไปกับพื้น
“โอ๊ย”
คราวนี้เป็นหลิวซื่อที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บ
ไม่ต้องเอ่ยว่าสีหน้านางซีดเผือดเพียงใด หลิ่วซื่อ หลื่ซื่อ และหลินซื่อที่เห็นเหตุการณ์ต่างหน้าถอดสีด้วยความตกใจ “หลิวซุ่ยซุ่ย”
พวกนางรุดเข้ามาด้านใน แต่เพราะมีโต๊ะขวางอยู่จึงขยับตัวได้ไม่ถนัด แม้อยู่ใกล้ก็เสมือนอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
หลิวซื่อกำลังจะร่วงจากเตียงลงพื้น มือหนึ่งก็คว้าหมับเข้าที่อกเสื้อของนาง
เมื่อมองเจ้าของมือนั้นก็พบว่าไม่ใช่ใครอื่นนอกจากจูเอ้อร์ เขาใจหายเสียจนสร่างเมาและหน้าไร้สีเลือด
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจะถอนหายใจโล่งอก เสื้อผ้าที่จูเอ้อร์คว้าไว้ก็ปริ…
ปริหรือ!
ที่แท้อากาศก็ร้อนเกินไป หลิวซื่อตั้งท้องอยู่จึงทนไม่ไหว ทำให้นางสวมเสื้อชั้นนอกที่บางขึ้น
ด้วยเหตุนี้เสื้อผ้าเนื้อบางจึงไม่สามารถแบกรับน้ำหนักตัวของนางได้ ทำให้…
“ขาดแล้ว…”
เนื้อผ้าบาง ๆ บริเวณที่จูเอ้อร์จับไว้ฉีกออกทันที
หลิวซื่อร่วงลงไปอีกครั้ง
ทว่าคราวนี้ไม่ทันได้ถึงพื้น คนที่อยู่ใกล้สุดก็พุ่งมาเอาตัวรองรับไว้
“อ๊ะ…” หลี่ซื่อหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ “พี่สะใภ้ใหญ่ สะใภ้ห้า รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า โอ๊ย แขนข้าจะหักอยู่แล้ว”
อันที่จริงไม่ต้อ
