บ้าง ข้าถึงขั้นถามข้อมูลและไปหา าซื้อจากร้านที่อร่อยที่สุดมาเชียวนะ”
“ขอบคุณมาก”
เฟิ่งจิ่วยิ้มบอก ก่อนจะเก็บขนมอบ จากนั้นก็รินสุราให้เขา “ดื่มสักสองสามแก้วแล้วรีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางกัน!” นี่ก็ออกมาหลายวันแล้ว นางเริ่มคิดถึงเสี่ยว ห้าวเอ๋อร์ที่อยู่บ้านเสียแล้ว
“จะกลับแล้วหรือ? เจ้าจัดการธุระของเจ้าเสร็จแล้วรึ? ได้ตัวผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ในมือแล้ว?” หวันเหยียนสิบสามถามอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเห็นเฟิ่งจิ่วกลอกตาแทนคำตอบ
“ได้มาอยู่ในมืออะไรกัน? พูดเสียเหมือนโจรชั้นต่ำอย่างนั้น” นางจิบเหล้าพร้อมคีบกับแกล้มกิน ก่อนจะตอบว่า “ข้าพาคนกลับมาแล้ว แล้วก็ฆ่าผู้ดูแลของหอหญิงงามแล้วด้วย”
“แค่กๆๆ”
หวันเหยียนสิบสามที่กำลังดื่มเหล้าได้ยินอย่างนั้นก็สำลักทันที เขายกมือขึ้นตีหน้าอกตนเอง เบิกตากว้างจ้องเฟิ่งจิ่ว “จะ…เจ้าบอกว่าเจ้าฆ่าผู้ดูแลของหอหญิงงาม?”
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับคำ “ท่านไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไรหรอก”
เขาถลึงตาจ้องนางและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าจะใจกล้าไปแล้วกระมัง? ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอำนาจของหอหญิงงามกว้างขวางมาก ไม่ว่าเมืองใดล้วนมีหอหญิงงามอยู่ เจ้ากลับไปหาเรื่องพวกเขา? ? ไม่อยากอยู่แล้วหรือ?”
“คุณ
