็งแกร่งย่อมอยู่เหนือกว่าอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? มีเพียงต้องแข็งแกร่ง ถึงจะไม่มีใครกล้ามาแตะต้อง
เช้าวันต่อมา ยามศิษย์สำนักเซียนพวกนั้นเห็นหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงสีฟ้าขาวยืนอยู่ข้างกายพวกเขา แววตะลึงลานในความงามพลันปรากฏขึ้นในดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่
หญิงสาวนางนี้ช่างงดงามนัก อีกทั้งยังบุคลิกดีมากด้วย
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย คนงามหรือสิ่งของสวยๆ งามๆ ย่อมดึงดูดสายตาชื่นชมจากคนอื่นได้เสมอ นี่คือสัจธรรมของมนุษย์
“ไปกันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วพูด ขณะหันไปมองหวันเหยียนสิบสามที่อยู่ด้านหนึ่ง
“ไป” คนอื่นๆ พากันเดินออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าออกนอกเมือง
ชายหญิงรูปงามเดินอยู่ด้วยกัน ดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างดังคาด เพียงแต่แม้คนพวกนั้นจะจ้องด้วยความสงสัย แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่อง เพราะไม่ว่าจะบุคลิกหรือการแต่งกาย หรือก กระทั่งระดับวรยุทธ์ที่แสดงให้เห็น ล้วนสามารถข่มขวัญผู้คนได้แล้ว
มาถึงนอกเมือง เฟิ่งจิ่วโบกมือ เรือบินลำหนึ่งปรากฏต่อหน้ากลุ่มคน ศิษย์สำนักเซียนเคยเห็นมาก่อนแล้ว จึงไม่แปลกใจ แต่ฉินซินเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก นางจ้องพิจารณาอยู่นานสองนาน ลอบค คาดเดาตัวตนเจ้านายคนนี้ของนางอยู่
