คิ้วมองพวกเขา
“ฮะๆ แน่นอน คนของคุณชาย คุณชายย่อมต้องพากลับไปได้อยู่แล้ว” ชายชรายิ้มตอบ
“หมายความว่าสัตว์เทวะสองตัวนี้ไม่ได้หลุดออกมาจากหอหญิงงามของพวกท่าน?” นางชำเลืองมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเยาะ
ชายชราเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนยิ้มแห้งๆ “คุณชายล้อเล่นแล้ว สัตว์เทวะนี้ย่อมเป็นของคุณชายอยู่แล้ว”
เฟิ่งจิ่วโบกแขนเสื้อเก็บอสูรกลืนเมฆาเข้าไปในห้วงมิติ ก่อนหมุนตัวเดินออกไป สัตว์เทวะสองตัวที่อยู่ข้างหลังสะบัดขนเพื่อกลายร่าง กลับไปอยู่ในร่างเจ้าแมวตัวน้อยสองตัวตามเดิ ม จากนั้นก็เดินสะบัดหางตามนางออกไป
ฉินซินชะงักงัน มองคนของหอหญิงงามแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินตามออกไปเช่นกัน
หลังจากที่พวกเขาไป ชายชราพวกนั้นมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดกับผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ ว่า “เก็บกวาดให้เรียบร้อย ฝังศพเขาให้ดี”
“ขอรับ” กลุ่มผู้ฝึกตนรับคำ ก่อนจะหามศพนั้นออกจากลานสวน
“พวกท่านคิดว่าอย่างไร?” ชายชราหนึ่งในนั้นมองอีกสองคนที่เหลือ
ชายชราอีกสองคนลูบหนวดตนเอง ครุ่นคิดอย่างเงียบงันก่อนตอบว่า “คนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา มีสัตว์เทวะสองตัวกับสัตว์เทวะชั้นสุดยอดอีกหนึ่งตัว เกรงว่าจะต่อกรด้วยไม่ง่าย หากเป็ นศัตรูกับเขา เขา
