บว่า “อย่างนั้นก็รบกวนท่านซื้อขนมอบกลับมาให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน!”
“ไม่มีปัญหา” เขาโบกมือก่อนจะออกจากโรงเตี๊ยม เดินไปทางถนนใหญ่
หลังจากที่เขาออกไปได้ไม่นาน เฟิ่งจิ่วก็ออกไปด้วย เหลือไว้เพียงศิษย์กลุ่มนั้นที่ชะโงกหน้าออกมาดูจากหน้าต่างชั้นสองของโรงเตี๊ยม…
ในหอหญิงงาม
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งมองหญิงสาวที่แต่งกายเป็นชาย บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นที่ถูกจับตัวกลับมา ก่อนจะเชิดคางของนางขึ้นมา “ได้ยินว่าเจ้าชื่อฉินซิน? ชื่อเหมาะสมกับตัวเจ้าดีนะ ทักษ ษะการดีดพิณของเจ้า แม้แต่หญิงงามในหอหญิงงามของข้าก็ยังเทียบไม่ติด”
ชายวัยกลางคนหยุดพูดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองรอยแผลเป็นที่หางตาของนางอย่างเสียดาย “น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ หญิงงามคนหนึ่งกลับมีจุดด้อยเช่นนี้ ยิ่งนึกไม่ถึงว่าคนในหอหญิงงา ามของข้าจะมองพลาด กลับตัดสินให้เจ้าที่เป็นหญิงอัปลักษณ์เช่นนี้เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งได้ นับเป็นความอัปยศอดสูของหอหญิงงามจริงๆ!”
“เจ้าต้องการอะไร?”
นางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาไร้ความกลัว ไม่ขัดขืน เพราะนางรู้ดีว่าขัดขืนไปก็เหนื่อยเปล่า คนที่นี่มีวรยุทธ์เหนือนางทุกคน
“ข้าต้องการอะไร? เจ้าไม่รู้หรือ?”
