ด้ฝากฝังเจ้าให้ข้าดูแล พวกเขารู้หรือไม่ว่าเจ้าวิปริตขนาดนี้”
“พวกเขาสองคนเป็นศิษย์ของข้า” เฟิ่งจิ่วตอบ ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าตะลึงของเขา ก็ยิ้มถามว่า “ทำไมเล่า? ไม่เชื่อหรือ?”
“ไม่เชื่อ” หวันเหยียนสิบสามส่ายหน้าตอบไปตามตรง “พวกเขาสองคนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเซียนสวรรค์แล้ว จะเป็นศิษย์ของเจ้าได้อย่างไร? เจ้าอย่าเพ้อเจ้อหน่อยเลย”
“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องถามข้า อย่างไรเสียข้าบอกแล้วท่านก็ไม่เชื่อ” นางอ้าปากหาว ก่อนบอกว่า “ข้าง่วงแล้ว ข้าต้องกลับไปนอนพักผ่อนดีๆ สักหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะไม่ออกจากห้อง ใครก็ อย่ามารบกวน”
พูดจบก็ไหวร่างพุ่งไปข้างหน้า เพียงไม่กี่อึดใจก็หายลับไปจากถนนใหญ่ เสือร้ายสองตัวอึ้งงันไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบตามไป ทิ้งให้หวันเหยียนสิบสามเดินอยู่บนถนนใหญ่
“ศิษย์ระดับเซียนสวรรค์สองคน? หลอกใครกัน! เชื่อเจ้าก็แปลกแล้ว” เขาแค่นเสียง เดินทอดน่องเอามือไพล่หลังไปตามถนน ก่อนเอ่ยอย่างเสียดาย “บอกว่าเป็นน้องสาวร่วมสาบานของเชียนหว วา เชียนหวาเจอข้ายังต้องเรียกข้าว่าลุงสิบสาม แม่หนูน้อยนี่กลับดีเสียอีก บางครั้งก็เรียกชื่อข้าตรงๆ บางครั้งก็เรียกเฮ้ยๆๆ ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เสี
