ลอโฉมมากจริงๆ!”
“ใช่แล้ว งามกว่าหญิงงามอวี้จากหอหญิงงามปีที่แล้วอีก”
“น่าเสียดายที่นางใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ หากเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าหรูหรา จะเลอโฉมขนาดไหนกันนะ?”
“หญิงคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่? นางเป็นคนในเมืองนี้เหมือนกันหรือ? ทำไมไม่เคยได้ยินเรื่องของนางมาก่อนเลย?”
“ข้าจะไปสู่ขอหญิงงามคนนี้ และพานางกลับบ้านให้ได้!”
“ฮ่าๆๆ ใช่ๆๆ ข้าก็จะไปสู่ขอนางด้วย หญิงงามอย่างนี้ ซ้ำยังมีวรยุทธ์ระดับหลอมแก่นพลังอีก นางมีคุณสมบัติมากพอที่จะเข้ามาเป็นคนของตระกูลเฉินของข้า”
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนเบื้องล่างต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะไปสู่ขอนาง
ทว่าคำพูดของชายในชุดหรูพวกนั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าของหญิงสาวคนนั้นเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย นางเพียงยืนเงียบๆ อยู่อย่างนั้น นางหลุบตาลงต่ำอย่างไม่แยแส กอดพิณในมือไว้ในอ้อ อมแขน
เฟิ่งจิ่วจ้องดอกไม้บนหน้านางแวบหนึ่ง ก่อนจะหยักยิ้มมุมปาก พร้อมเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ”
