ๆ ชายหนุ่มบางคนสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายในร่างกายเริ่มมั่นคงขึ้นแล้ว จึงประคองกันลุกขึ้น หญิงสาวสองคนรีบเข้า าไปช่วยประคองพวกเขา
“ไปกันเถอะ! พวกเราไปถามกันดู” ชายพวกนั้นเอ่ย ก่อนจะเดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ
เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนสิบสามกำลังพูดคุยกันอยู่ ก็เห็นพวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมทั้งมองมา
“อาวุโส พวกข้าอยากร่วมทางไปกับพวกท่าน ได้โปรดพาพวกเราไปด้วยเถอะ!” ชายคนหนึ่งเอ่ยปาก เขาไม่ได้ถาม แต่เป็นการขอร้องโดยตรง
เขารู้ว่าหากเอ่ยออกไปด้วยประโยคคำถาม อีกฝ่ายอาจบอกปัดหรือปฏิเสธได้ แต่หากขอร้อง อย่างน้อยพวกเขาก็จะพิจารณาสักนิด พวกเขาก็จะมีโอกาสเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
เฟิ่งจิ่วหันไปมองหวันเหยียนสิบสาม หวันเหยียนสิบสามเห็นนางหันมามอง จึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้ามองข้าทำไม? จะพาไปหรือไม่เจ้าก็ตัดสินใจเอง! ไม่เกี่ยวกับข้าเสียหน่อย” เขาว วางท่าเหมือนไม่ใช่เรื่องของตนเอง ยืนกอดอกหันไปมองทางอื่น
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ละสายตาจากหวันเหยียนสิบสาม หันมามองคนตรงหน้า
………………………………….
