ดฝ่ามือ พลังสายหนึ่งปลิดชีวิตของผู้ฝึกวิชามารที่อยู่บนพื้น เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว บอกว่า “ข้าคิดว่าจะไปดูที่หน้าผาหน่อย”
“อืม ข้าไปกับท่านด้วย” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนหันไปมองนักพรตเฉิน “นักพรตเฉิน รบกวนท่านส่งหญิงสาวเหล่านี้กลับด้วยก็แล้วกัน! พวกเราลากันตรงนี้เลย”
“พวกเจ้าจะไปตามหาที่หน้าผากันเองหรือ?” นักพรตเฉินประหลาดใจ เขารู้ว่าทั้งสองมาตามหาคน แต่ผู้ฝึกวิชามารคนนั้นก็พูดถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขายังคิดว่าคนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่อี กอย่างนั้นหรือ?
“รบกวนท่านนักพรตดูแลหญิงสาวพวกนี้ด้วย” เฟิ่งจิ่วเอ่ย ก่อนจะผงกหัวเล็กน้อย
นักพรตเฉินทำได้เพียงพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าวางใจเถอะ! ข้าจะส่งหญิงสาวพวกนี้กลับบ้านเอง เพียงแต่ ตอนนี้เป็นยามวิกาล เดินทางกลางคืนไม่ค่อยสะดวกอยู่แล้ว ถึงพวกเจ้าจะไปที่ หน้าผา ก็คงมองอะไรไม่เห็นเพราะความมืด ไม่สู้พักสักคืนหนึ่ง พรุ่งนี้ค่อยวางแผนใหม่”
ทั้งสองได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้า “ก็ดีเหมือนกัน อย่างนั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน!”
พวกเขามองหาที่พักแถวๆ นั้น ขณะเดียวกันก็ให้หญิงสาวพวกนั้นพักอยู่ในจุดที่อยู่ในครรลองสายตาของพวกเขา หวันเหยียนสิบสามไม่ได้พักผ่อน แต่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บพ
