ตอนที่ 3030 สัญญาณขอความช่วยเหลือ
ทั้งสองขี่กระบี่บินลงไป ลมหนาวพัดปะทะใบหน้า เย็นไปถึงกระดูก ยิ่งลึกลงไป เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ยิ่งชัดเจน เมื่อทั้งสองทิ้งตัวลงบนพื้น พวกเขาหันไปมองรอบๆ ก่อนพูดขึ้นว่า “ข้างในนี้น่าจะมีสัตว์ร้ายอยู่ไม่น้อยเลย”
“พวกเราแยกย้ายกันตามหาเถอะ! ไม่ว่าจะหาเจอหรือไม่ ก่อนอาทิตย์ตกให้มาเจอกันที่ต้นไม้ที่สูงที่สุดต้นนั้น” เฟิ่งจิ่วชี้ไปที่ต้นไม้ที่สูงมากต้นหนึ่งข้างหน้า
“ได้ เจ้าระวังตัวด้วย” หวันเหยียนสิบสามเอ่ย เพราะรู้ถึงระดับวรยุทธ์ของนาง จึงไม่กังวลว่านางจะมีอันตรายแต่อย่างใด
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับคำ ก่อนจะออกเดินไปยังทิศทางหนึ่ง หวันเหยียนสิบสามเองก็เดินไปอีกทางเช่นกัน ขณะเดียวกันก็ตะโกนเรียกชื่อของหวันเหยียนเชียนหวาไปด้วย
“ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านอยู่ไหน!”
เฟิ่งจิ่วตะโกนเรียก พลางใช้ดวงจิตกวาดสำรวจจุดที่อาจมีคนซ่อนอยู่ในบริเวณนั้น แต่ทว่า สิ่งที่ได้มาไม่ใช่เสียงตอบรับกลับมาจากหวันเหยียนเชียนหวาแต่อย่างใด กลับเป็นสัตว์ร้ายตัว วหนึ่งที่ถูกดึงดูดเข้ามาแทน
สัตว์ร้ายที่ย่างกรายมาทางนางด้วยท่าทางดุร้ายตัวนั้น เฟิ่งจิ่วเพียงเหลือบมองแวบเดียว ก็ทำให้มันขาอ่อนไปทั้งสองข้าง ก่อนจะชัก
