ม่ยอมพูดอะไรสักคำ
“ไม่พูดใช่หรือไม่? ข้ามีวิธีทำให้เจ้าเปิดปากสารภาพ!” หวันเหยียนสิบสามแค่นเสียง เดินเข้ามาคว้าร่างของเขาขึ้น ยื่นมือแทงเข้าไปในกระดูกสันหลังของเขา จากนั้นก็ขยับฝ่ามือไปมา ช ชั่วขณะนั้น เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสดังลั่นป่า
“อ๊าก…”
“จะพูดหรือไม่พูด!” หวันเหยียนสิบสามยืนอยู่ข้างๆ ดูผู้ฝึกวิชามารคนนั้นกรีดร้อง และขดตัวเป็นวงกลม
เฟิ่งจิ่วยืนมองอยู่ด้านหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าพอถึงเวลาสอบปากคำ วิธีการของเขาก็โหดเหี้ยมไม่น้อย การบีบเส้นเอ็นในร่างกายของคนและเคลื่อนย้ายตำแหน่งของมันอย่างนี้ สามารถสร้างความเ เจ็บปวดที่ลึกไปถึงกระดูก เรียกว่าเจ็บจนร้องขอความตายเลยทีเดียว คนทั่วไปไม่อาจรับไหว เดาว่าผู้ฝึกวิชามารคนนี้ทนได้ไม่นานก็น่าจะยอมเปิดปากแล้ว
“ขะ…ข้าพูด ข้าพูดแล้ว” ผู้ฝึกวิชามารพูดด้วยเสียงสั่นๆ “ขอแค่เจ้าให้ข้าตายสบายเท่านั้น”
“ว่ามา!” หวันเหยียนสิบสามยืนกอดอกจ้องอยู่ตรงหน้าผู้ฝึกวิชามาร รอฟังเขาพูด
“หญิงชุดแดงคนนั้นถูก…ถูกค่ายกลป้องกันของสำนักมารเราทำร้าย พวกข้าไล่ตามนางไปถึงป่าลึก ระหว่างสู้กัน นาง…”
