ือนด้วยความหวังดี
“ข้างหน้าอะ…ซี๊ด!” พอเขาหันกลับไป หัวก็โขกเข้ากับกิ่งไม้ยาวๆ ที่พาดขวางอยู่ข้างหน้า ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนกระจายไปทั้งหัว เจ็บจนเขาต้องสูดปาก
หวันเหยียนสิบสามอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ข้าว่านะนักพรตเฉิน! ท่านเป็นอย่างนี้เหตุใดยังคิดจะลงเขามาฝึกตนอีก” รู้สึกเหมือนเขาแตกต่างจากโลกภายนอกเกินไป อีกทั้งยังไม่ระวังตัว วด้วย คนอย่างนี้เมื่ออยู่ข้างนอกมักจะโดนเอาเปรียบได้ง่ายๆ
เขาลูบหัวตัวเอง ทำหน้าบึ้ง เอ่ยว่า “ตลกมากหรือ? มีอะไรให้น่าขำกัน!” เขาไม่พูดกับทั้งสองอีก หันกลับไปสาวเท้ายาวๆ เดินหน้าต่อไป
หวันเหยียนสิบสามเดินอยู่ข้างเฟิ่งจิ่ว ยิ้มบอกว่า “เขาใจใหญ่จริงๆ! จะว่าไปแล้ว เขากล้าตามพวกเรามาที่ภูเขาหยิน เห็นได้ว่าไม่ค่อยระวังผู้คน ไม่รู้ว่ามีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ ได้อย่างไร”
“เขาก็แค่คร่ำครึไปหน่อย แล้วก็จริงจังไปนิด แต่กลิ่นอายคุณธรรมรอบตัวเขาไม่เลวเลยนะ” เฟิ่งจิ่วยิ้มบอก ก่อนจะสาวเท้าเดินไปข้างหน้า
………………………………….
