ข้าอย่างนั้นก็ได้”
ตลอดเส้นทางนี้ เขาก็รู้แค่ว่าสองคนนี้คนหนึ่งชื่อเฟิ่งจิ่ว คนหนึ่งชื่อหวันเหยียนสิบสาม เป็นคนจากสำนักดาราครามเซียน แต่ดูจากพลังของสองคนนี้ก็ไม่ได้อ่อนด้อย เพียงแต่ ไม่รู้ว่ามีตำแหน่งฐานะอย่างไรในสำนัก?
“นักพรตเฉิน ได้ยินว่าวิชาดาบในพรรคเริงรมย์ร้ายกาจที่สุดแล้ว แต่ข้าเห็นนักพรตเฉินใช้แส้หางม้า หรือว่าท่านไม่ได้ฝึกวิชาดาบเริงรมย์?” เฟิ่งจิ่วยิ้ม ถามขึ้นขณะเดินตามหลังเขา
“หากเป็นลูกศิษย์ของพรรคเริงรมย์ ล้วนสามารถฝึกวิชาดาบเริงรมย์ได้ ข้าก็เช่นกัน เพียงแต่มีแค่ลูกศิษย์คนสำคัญของพรรคเริงรมย์เท่านั้นที่จะสามารถเรียนเคล็ดลับสุดยอดของวิชาดาบเร ริงรมย์ได้ ด้วยเหตุนี้ ศิษย์ที่สามารถฝึกวิชาดาบจนสำเร็จจึงมีน้อยมาก คนที่เข้าใจเคล็ดลับของมันยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่”
เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ถามว่า “ทำไม? เจ้าสนใจวิชาดาบเริงรมย์หรือ?”
“ฮะๆ นิดหน่อย” เฟิ่งจิ่วเอ่ยยิ้มๆ
“สนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าเป็นศิษย์ของสำนักดาราครามเซียนไปแล้ว ไม่อย่างนั้นก็อาจยังเข้าร่วมพรรคเริงรมย์ได้อยู่” เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่ว ทำหน้าเหมือนจะพูดว่าเจ้าหมดโอกาสแล้ว
เฟิ่งจิ่วยิ้มบางๆ พลางบอกว่า “นักพรตเฉิน ระวังข้างหน้า” นางเต
