เฟิ่งจิ่วเข้าไปดู เห็นว่าข้อเท้าห่อยาไว้ จึงปาดยาพวกนั้นออก แล้วก็เห็นว่าบาดเจ็บเล็กน้อย แค่เส้นเอ็นพลิกทำให้ข้อเท้าบวมเท่านั้น นางจึงเอายาออกมาและห่อยาให้อีกฝ่ายใหม่ “แค่เอ็นพลิกเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทายาสองวันก็หายแล้ว”
นางอธิบาย ก่อนถามขึ้นว่า “ท่านผู้เฒ่าล้มได้อย่างไรหรือ”
“ถูกสิ่งของเหล่านั้นผลัก” หญิงชราตอบ นางมองหน้าพวกเขา “ในหมู่บ้านของเรามักเกิดเรื่องแบบนี้บ่อยๆ ชินเสียแล้ว”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ท่านผู้เฒ่ารู้ได้อย่างไรว่าถูกสิ่งของเหล่านั้นผลัก? หากมีสิ่งของพวกนั้นอยู่จริง พวกมันก็อาจไม่ได้ผลักพวกท่านก็ได้นี่!”
“หึๆ แล้วยังมาบอกว่าเจ้าเป็นเซียน เจ้าไม่รู้ล่ะสิ? สิ่งของสกปรกที่นี่ไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ แม้จะเข้าใกล้ก็ไม่กล้าแตะต้องพวกข้า” หญิงชราหัวเราะในลำคอ นางนอนอยู่บนเตียงขณะพูด ดว่า “ที่นี่น่ะ คนที่ล้มหรือตกเตียงบ่อยๆ คงจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”
“เหตุใดจึงพูดเช่นนี้เล่า?” เฟิ่งจิ่วทำท่าทางประหลาดใจ
“เพราะดวงตก กอปรกับสิ่งสกปรกพวกนั้นอาละวาด ไม่ตายก็จะต้องถูกทรมานจนตาย ข้าเองก็คงอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว” น้ำเสียงของนางเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น ไร้วี แววแห่งความกลัว
