“คนอย่างพวกเจ้าคงกำลังแปลกใจ เหตุใดสิ่งสกปรกพวกนั้นถึงไม่กล้าแตะต้องพวกเรา ไม่กล้าเข้าใกล้ที่นี่ใช่หรือไม่? วันนี้ข้าจะบอกพวกเจ้าเอง นั่นเพราะหมู่บ้านของเราปลูกต้นท้อไว้ ต ต้นท้อป้องกันสิ่งอัปมงคล สิ่งของสกปรกทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ก็มีบางตัวที่ร้ายกาจ แต่พวกข้าก็ไม่กลัวหรอกนะ เพราะพวกข้าสวมใส่เสื้อผ้าที่ทำจากเปลือกต้นท้อ!”
ทั้งสามฟังมาถึงตรงนี้ก็ตะลึงงัน เสื้อผ้าที่ทำจากเปลือกต้นท้อ?
“เรื่องเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนแล้ว มีเซียนเฒ่าผู้หนึ่งบอกให้พวกข้าปลูกต้นท้อ เขาบอกว่าหนึ่งสามารถกินผลได้ สองสามารถป้องกันสิ่งอัปมงคลได้ สามคือดูแล้วก็สวยงาม เซียนเฒ่าผู นั้นยังสอนพวกข้าลอกเปลือกต้นท้อออกมาร้อยสานเป็นเสื้อผ้าด้วย จากนั้นก็แบ่งแจกจ่ายให้บ้านละหนึ่งผืน”
พวกเขากระจ่างในทันที ที่แท้ก็อย่างนี้เอง พวกเฟิ่งจิ่วบอกลา จากนั้นก็หมุนตัวจากไป กลับมาพักผ่อนในเรือนที่หญิงชราเตรียมไว้ให้
“เปลือกต้นท้อสานเป็นเสื้อผ้า ไม่รู้ว่ายอดฝีมือผู้นั้นเป็นคนจากสำนักใดกันนะ?” ชายวัยกลางคนเอ่ยลอยๆ น้ำเสียงเจอแววเสียดายปะปนอยู่
………………………………….
