กน้อย ทิ้งลวดลายที่ถูกวาดด้วยเลือดไว้ตรงนั้น
“น้ำ” หวันเหยียนสิบสามสั่ง
เฟิ่งจิ่วยกกาน้ำมา เขารับไปจากนั้นก็เทน้ำใส่ลงในถ้วยชาที่มีเลือดอยู่ครึ่งหนึ่ง คีบยันต์ที่ถูกวาดเสร็จแล้วไว้ด้วยสองนิ้ว ยามเปลวไฟลุกไหม้ เขายัดยันต์แผ่นนั้นลงไปในแก้ว กระทั่งเห็นขี้เถ้าของกระดาษแผ่นนั้นกลายเป็นยันต์น้ำ
เขาประคองเด็กลุกขึ้น ป้อนน้ำในนั้นให้ดื่ม ผ่านไปไม่นาน สัญลักษณ์สีเลือดกลางหน้าผากของเด็กน้อยก็หายลับไป จากนั้นดวงตาที่เคยเหม่อลอยไร้วิญญาณก็ค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวา
“ท่านแม่ ท่านพ่อ” เด็กน้อยลุกขึ้นจากเตียง ครั้นเห็นคนมากมายยืนล้อมอยู่ในบ้าน เขาทั้งกลัวและแปลกใจ
หญิงวัยกลางคนและสามีของนางตะลึงงัน รีบก้าวเข้าไป “ลูกรัก! ลูกรักเจ้าหายแล้วหรือ เจ้าหายแล้ว! ดีเหลือเกินๆ ลูกรัก ลูกรักของแม่…”
เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ มองผู้เป็นแม่ที่กอดคอของเขาแน่น ขณะเดียวกันก็ยังมองเฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนสิบสามด้วยความฉงนฉงาย
