ตอนที่ 3011 ยันต์ผี
กลิ่นคาวเลือดเสียดแทงเข้าไปในจมูกของนาง เฟิ่งจิ่วที่เดินไปยังแสงสว่างนั่นรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังวาดหน้านางด้วยบางอย่างที่เปียกชื้น ความรู้สึกนั้นทำให้นางต้องยกมือขึ้นปัด
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือนั้นตบเข้าที่ใบหน้าของตนเอง ปลุกนางให้กลับมามีสติ ก่อนตามมาด้วยอาการมึนงง
“ท่านทำอะไรน่ะ?”
เฟิ่งจิ่วสีหน้าดำทะมึน ไม่ต้องดูก็รู้แล้วว่าหน้าของนางตอนนี้จะต้องถูกวาดจนมีสภาพเหมือนคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง นางเหลือบมองหวันเหยียนสิบสาม เห็นอีกฝ่ายยืนมองนางอึ้งๆ นิ้ว วมือยังเปื้อนเลือดอยู่ ทำท่าเหมือนจะวาดลงบนหน้าของนาง เห็นอย่างนั้นแล้วมุมปากของเฟิ่งจิ่วก็กระตุก
“ตื่นแล้วหรือ?” หวันเหยียนสิบสามชำเลืองมองนาง ก่อนเสียดสีว่า “อัปลักษณ์จริงๆ เลย”
“ท่านจิ้มเลือดมาวาดหน้าข้าทำไม” เฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วถาม หันไปกวาดมองรอบๆ ก่อนจะตะลึง เขาจัดการทั้งหมดนี้ในชั่วพริบตาเดียวได้อย่างไร?
“หากข้าไม่วาดยันต์ให้เจ้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะกลับมาได้หรือ” เขาบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะมองนางอย่างสงสัยเล็กน้อย “แต่ว่าเจ้า…”
เหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร สุดท้ายทำได้เพียงโบกมือ “เอาล่ะ ไม่พูดกับเจ้าแล้ว เจ้า
