รีบไปเอาน้ำมาล้างหน้า เด็กผู้หญิงไม่ควรปล่อยหน้าตาให้เป็นเช่นนี้ ”
เฟิ่งจิ่วมองเขาอย่างหมดคำพูด ครั้นเห็นว่าเขตอาคมถูกเขาทำลายแล้ว จึงเดินไปล้างหน้าที่ด้านหลัง ตอนกลับมาเห็นเขานั่งทำแผลอยู่ที่โต๊ะ จึงเดินเข้าไป บอกว่า “ข้าช่วยท่าน!”
“อ้าวๆๆ เจ้าแกะผ้าออกทำไม? ข้าเพิ่งพันเสร็จเองนะ นี่เจ้ากำลังทำข้าเสียเวลาอยู่นะ” หวันเหยียนสิบสามโวยวาย ไม่นานก็เห็นเฟิ่งจิ่วโรยอะไรบางอย่างลงบนแผล เจ็บจนเขาต้องร้อ องออกมา
เขาเบิกตา มองดูแผลพุผองขึ้นมาเป็นตุ่มสีขาวหลังจากโรยยาลงไป “เจ้าโรยยาอะไร? ทำไมมันพองขึ้นมาอย่างนี้?”
“ข้ายังอยากจะถามท่านว่าโรยยาอะไรลงไป? เป็นคนของตระกูลหวันเหยียนแท้ๆ ไม่รู้หรือหากโดนของพวกนั้นทำร้ายแล้วไม่จัดการแผลให้ดีจะเกิดปัญหาได้น่ะ?”
เฟิ่งจิ่วบ่นเขา พลางช่วยเขาทำแผลไปด้วย นางพันแผลให้เขาใหม่อีกครั้ง “หากไม่ใช่ว่าเห็นแก่ที่ท่านเป็นลุงสิบสามของพี่ข้า ข้าก็คร้านจะยุ่งกับท่าน”
“ฮ่า แม่หนูน้อยอย่างเจ้าช่างไร้ศีลธรรมจริงๆ! เจ้าไม่คิดดูบ้างเล่า ตลอดเส้นทางนี้ข้าดูแลเจ้ามากกว่า แต่เจ้ากลับพูดเช่นนี้กับข้า เจ้าลองว่ามา หากเมื่อครู่ข้าไม่ช่วยเรียกสติเจ้ ากลับมา เจ้ายังจะมายืนพูดอยู่
