ังวิญญาณไหลไปรวมกันที่ฝ่ามือ เปลวไฟลุกไหม้ แผดเผาลุกลามไปตาม มเส้นผมสีหมึกเส้นนั้น
“กรี๊ด!”
หญิงงามชุดดำกรีดร้องด้วยความตกใจ พยายามตีเปลวไฟที่ลามขึ้นไปบนหัวของตนเอง แต่ทว่า เปลวไฟนั่นแผดเผาเส้นผมของนางทั่วทั้งหัวแล้ว นางจะยังดับได้อีกหรือ?
เพียงไม่นาน เส้นผมนุ่มลื่นดุจผ้าไหมของหญิงงามชุดดำก็ถูกแผดเผาจนเหลือแต่ขี้เถ้า เพียงแตะเล็กน้อยก็ลอยกระจายหายไปแล้ว เหลือเพียงหนังหัวที่ถูกเผาจนแดงและมีตุ่มพอง น่า าสยดสยองไม่น้อย
“หัวของข้า ผมของข้า…กรี๊ด! ข้าจะฆ่าเจ้า! ฆ่าเจ้า!”
นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เสียงเล็กแหลมเสียดแทงแก้วหู สองมือขยับไหว เข็มอาบยาพิษสีดำสิบเล่มพุ่งออกจากมือของนาง โจมตีใส่เฟิ่งจิ่วทั้งหมด
หวันเหยียนสิบสามอยากมาช่วย แต่กลับถูกหุ่นขนเขียวสองตัวนั้นบีบคั้นให้ห่างออกไปกว่าเดิม ครั้นเห็นเข็มพิษอาบกลิ่นความตายสิบเล่มพุ่งไปทางเฟิ่งจิ่ว เขาตะโกนทันที “รีบหนีม มาหาข้าเร็ว!” หากมาตรงนี้ อย่างน้อยเขาก็ปกป้องนางได้
เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มมุมปาก “ท่านก็ดูถูกข้าเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้มาเป็นตัวถ่วงท่านนะ” เอ่ยจบ นางพลิกฝ่ามือ ดาบสั้นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ไม่หลบเลี่ยง แต่พุ่
