ลที่เกิดจากพลังดาบสั้นกรีดเฉือนหลายรอยแล้ว กลิ่นคาวเลือดกระจายออกไป ทำให้เหล่าวิญญาณอาฆาตต่างหันมาจ้องชายฉกรรจ์เขม็ง
“ต้านไม่ไหวก็ต้องต้าน…”
ตาแก่นั่นยังพูดไม่ทันจบก็ชะงักไป เขาเบิกตากว้างจ้องชายฉกรรจ์ที่เมื่อครู่ยังตะโกนเรียกเขาอยู่ แต่เพียงชั่วพริบตากลับล้มลงไปบนพื้นแล้ว ถึงตอนนี้เขาเริ่มลนลานขึ้นมาแล้ว
พวกเขาสามปีศาจแห่งแม่น้ำมรกต กลับถูกสังหารอย่างรวดเร็วไปถึงสองคนแล้ว หากยังสู้ต่อไป แม้แต่เขาก็คงต้องตายใช่หรือไม่? หนี? แต่หากจะให้เขาหนีเอาชีวิตรอดทั้งที่เห็นพวกของตน นตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนี้แล้ว แม้จะรอดไปได้จริง แต่ชีวิตของเขาจะยังมีความหมายอะไรอีก?
ทันใดนั้นความคิดบ้าคลั่งอย่างหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัว
แม้ต้องตาย เขาก็จะลากสองคนนี้ไปตายด้วยกัน!
เขากระแทกไม้เท้าหัวกะโหลกในมือลงบนดินอย่างแรง ไม้เท้านั่นแทงทะลุหน้าดินเข้าไปใต้ดิน เขาแสยะยิ้มอย่างเย็นชากระหายเลือด ยกมือขึ้นใช้นิ้วแทงเข้าไปในอกตนเอง เลือดสีแดงไหล ทะลักออกมาราวกับสายน้ำ
เขาใช้เลือดหัวใจของตนเองเพื่อวาดค่ายกลเลือดลงบนดิน สุดท้ายก็นั่งขัดสมาธิลงบนค่ายกลเลือดที่เขาสร้างขึ้น จ้องหวันเหยียนสิบสามและเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาเค
