งมุมห้อง
เดิมทีพวกเขาไม่เห็นเด็กหนุ่มชุดเขียวคนนี้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เพราะเป้าหมายของพวกเขาก็คือหวันเหยียนสิบสาม ตั้งแต่เริ่มแรก พวกเขาก็พุ่งเป้าความสนใจทั้งหมดไปที่หวันเหยียนสิบสามเพียงคนเดียว ทว่าเวลานี้ นางกลับต้องหันไปพิจารณาเด็กหนุ่มชุดเขียวอย่างละเอียดเสียแล้ว
ครั้นหันไปมอง ก็พบว่าเด็กหนุ่มชุดเขียวเองก็กำลังจ้องนางอยู่เช่นกัน นางบิดเอวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเกราะป้องกัน ก่อนพูดขึ้นว่า “เจ้าโยนตะเกียบได้แม่นยำเชียวนะ! แต่ทำไมถึงซ่อนตัวอยู่ข้างในนั้นเล่า? ออกมาเถอะ! ออกมาเล่นกับข้าหน่อย” ขณะเอ่ย นางเอียงแก้มเล็กน้อย ดึงคอเสื้อลงนิดหน่อย เผยให้เห็นผิวนวลผุดผ่องราวหิมะ
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น “ท่านป้าท่านนี้ ถึงเจ้าจะเปลือยกายต่อหน้าข้า ข้าก็ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น”
หญิงงามชุดดำสีหน้าชะงักค้าง นางยกมือลูบหน้าตนเอง ไม่นานไอเย็นก็กระจายออกมา จ้องเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาเย็นเยียบ “ท่านป้า? เจ้าหนู เจ้าอยากตายหรือ!”
………………………………….
