จนหน้าซีดตัวสั่น ได้ยินอย่างนั้นก็ทำได้เพียงชิมอาหาร จากนั้นก็ถามว่า “ลูกค้า อาหารไม่ถูกปากใช่หรือไม่”
“ให้เจ้ากินก็กิน พูดมากทำไม!” เขาแค่นเสียงหนักๆ สีหน้าเคร่งเครียด หน้าตาดุดัน ทำให้เสี่ยวเอ้อร์ไม่กล้าพูดมาก รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาลองชิมอาหารบนโต๊ะทันที
“ลูกค้า อาหาร…อาหารนี้ไม่มีปัญหานี่นา” รสชาติอร่อยมาก แล้วมันอย่างไรกันแน่? แต่ทว่าขณะที่เขาเอ่ยจบประโยค เขาก็ซวนเซ ก่อนจะล้มตึงลงไป
“พลั่ก!”
พอเสี่ยวเอ้อร์ล้มลงไป เถ้าแก่ตกใจ “นะ…นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
“เกิดอะไรขึ้น? ข้ายังอยากถามเจ้าอยู่เลย! พูด! เมื่อครู่ใครเข้าไปในครัว? กล้าวางยาข้า?” เขาตบโต๊ะเสียงดัง ลุกขึ้นมองตาขวางด้วยอารมณ์เดือดดาล
