นนางสวมชุดกระโปรงสีแดงทั้งตัว เส้นผมสีหมึกปล่อยสยาย ดวงหน้างามล้ำเลิศ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
“เหตุใดจึงส่งสตรีมาให้ข้ากัน” เขาเกาหัวอย่างหงุดหงิด ก่อนพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “แม่หนูน้อย เจ้ากลับไปเสียเถอะ! ข้าไปคนเดียวก็พอ”
ให้สตรีตามไปด้วย ระหว่างทางคงมากเรื่องน่าดู สตรีพวกนั้นแต่ละคนอ้อนแอ้นบอบบาง ดูแลยากยิ่งนัก ยิ่งเป็นหญิงงามขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เฟิ่งจิ่วกระโดดลงมา ยืนสังเกตอีกฝ่ายตรงๆ ก็พบว่าเขาตัวสูงมาก ขนาดนางยืนอยู่ตรงหน้าเขายังสูงถึงแค่หัวไหล่ของอีกฝ่ายเท่านั้น หนำซ้ำร่างกายยังกำยำสมส่วน เรียกได้ว่าเอวแก กร่งเหมือนเสือหลังหนาเหมือนหมีเลยก็ว่าได้ กล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายเติบโตเต็มที่ อีกทั้งร่างกายยังเปี่ยมด้วยพลังเหลือล้น เส้นโครงหน้าชัดเจน นับได้ว่าเป็นชายฉกรรจ์แข็งก กร้าวผู้หนึ่งโดยแท้
“ท่านก็คือหวันเหยียนสิบสาม?” เฟิ่งจิ่วถาม ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดอยู่ในใจ คนในตระกูลพี่สาวของนาง ดูแล้วไม่ค่อยเหมือนนางเท่าไร!
“ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ เด็กน้อยอย่างเจ้า ต้องเรียกข้าว่าลุงสิบสาม” หวันเหยียนสิบสามเอ่ยเสียงขรึม สีหน้าเข้มขึ้นเล็กน้อย ท่าทางน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ถามว่า “พว
