“อ๊ะ! ย๊าๆ! เอิ้กๆๆ…”
เด็กทารกในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่วโบกมือน้อยๆ ไปมา ดวงตาเป็นประกายจ้องหัวโล้นๆ ของอาวุโสเหมย ดิ้นเหมือนอยากจะเข้าไปลูบหัวของเขา
เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้นก็กวักมือเรียก “มาๆ มานี่หน่อย”
อาวุโสเหมยเห็นดังนั้นก็ขยับตัวเข้าไป ยิ้มตาหยีมองเสี่ยวห้าวเอ๋อร์ “เจ้าตัวน้อย ข้าอุ้มเจ้าหน่อยดีหรือไม่”
“ย๊าๆ เอิ๊กๆๆ…” เสี่ยวห้าวเอ๋อร์หัวเราะชอบใจ สองมือน้อยๆ โอบหัวโล้นๆ ของอาวุโสเหมย
เห็นเจ้าตัวน้อยชอบหัวโล้นของเขาขนาดนี้ อาวุโสเหมยยิ้มจนตาหยี จู่ๆ ก็รู้สึกว่าหัวโล้นก็ใช่ว่าจะไม่ดี
เฟิ่งจิ่วยื่นเสี่ยวห้าวเอ๋อร์ให้ อาวุโสเหมยชะงัก เขาตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ขะ…ข้าอุ้มได้หรือ ให้ข้าอุ้มจริงหรือ”
“อุ้มเถอะ! ท่านอยากอุ้มไม่ใช่หรือ” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนพยักหน้าให้เขารับไปอุ้ม
อาวุโสเหมยกลืนน้ำลาย ก่อนจะเช็ดมือทั้งสองข้างของตนเอง จากนั้นก็ยื่นมือไปอุ้มเด็กมาอย่างระมัดระวัง เนื้อตัวนุ่มนิ่มของเขาทำเอาอดหัวเราะในลำคอไม่ได้ เขาลองประมาณน้ำหนักของเด ด็กน้อย พลางยิ้มตาหยีบอกว่า “เติบโตดีจริงๆ ดูก็รู้ว่าเป็นเด็กมีบุญ น้ำหนักไม่เบาเลยนี่! ต่อไปจะต้องตัวสูงใหญ่แน่นอน”
เหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวายืนดูอยู่ข้างๆ สายตาไห
