าพลาดกินยาเม็ดหนึ่งของข้าเข้าไป นั่นเป็นยาที่ข้าผสมเสร็จแต่ยังไม่ได้ทดลอง ไม่รู้ว่ามีฤทธิ์อย่างไร” นางอุ้มเสี่ยวห้าวเอ๋อร์ขึ้นมา “ไปดูหน่อยเถอะ! ดูว่าเป็นยาอะไรกันแน่ถึงทำให้เขาไม่ออกจากห้องเลยอย่างนี้”
ด้วยเหตุนี้ นางจึงอุ้มเสี่ยวห้าวเอ๋อร์เดินไปที่เรือนของอาวุโสเหมย โดยมีเหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวาเดินตามหลังไปด้วย
เวลานี้เอง อาวุโสเหมยที่อยู่ในห้องกำลังนั่งลูบหัวอันโล้นเลี่ยนของตนเองอยู่ข้างเตียงด้วยหน้าตาอันเศร้าโศก ชั่วข้ามคืน ผมของเขาก็ร่วงหมดหัว หนำซ้ำยังเงาวับไม่ต่างจากคั นฉ่อง ลูบดูแล้วก็เรียบลื่นไปหมด
เขาหยิบคันฉ่องที่วางไว้ข้างเตียงขึ้นมาส่อง ตาเฒ่าในนั้นหัวโล้นทั้งหัว ดูแล้วแปลกตายิ่งนัก เห็นอย่างนั้นเขาก็อดตีมือตนเองไม่ได้ “ใครใช้ให้มืออยู่ไม่นิ่ง! ครั้งนี้ดีเสี ยอีก กลายเป็นตาเฒ่าหัวล้านแล้ว แล้วข้าจะไปเจอผู้คนได้อย่างไร ความปราดเปรื่องที่สั่งสมมาทั้งชีวิตของข้าหายไปในพริบตาแล้ว”
ขณะเขากำลังพึมพำอย่างไร้สตินั้นเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก จึงรีบวิ่งลงจากเตียงไปดูที่หน้าต่าง พอเห็นว่าใครมาก็ร้อนใจขึ้นมา
“พวกเขามาทำไม สภาพข้าอย่างนี้ สภาพอย่างนี้…” เขาเดินกลับไป
