กลับมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่ในห้อง มองหาสิ่งของไปทั่วห้อง สุดท้ายก็หยิบเสื้อผืนหนึ่งมาคลุมหัวเอาไว้
“อาวุโสเหมย? เหตุใดไม่ออกมาข้างนอก ท่านหลบอยู่ข้างในทำไมกัน” เฟิ่งจิ่วถามขณะที่ตัวก็เดินเข้ามาในลานบ้านแล้ว
“คุณหนู ท่านมาได้อย่างไร หาข้ามีธุระอะไรหรือ” อาวุโสเหมยถามจากข้างใน
“ข้ามาดูท่านว่าเป็นอย่างไรบ้าง ออกมาเถอะ! กินยาของข้าเข้าไป อย่างน้อยก็ต้องให้ข้าดูว่ายานั้นมีฤทธิ์อย่างไร” เฟิ่งจิ่วนั่งลงที่โต๊ะหินในลานบ้าน พลางหยอกเล่นกับเสี่ยวห ห้าวเอ๋อร์ไปด้วย
ฟังเสียงข้างนอก อาวุโสหมยถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู พอมาถึงข้างนอก เห็นว่าเด็กทารกก็อยู่ด้วย จึงเดินเข้าไป “กลายเป็นอย่างนี้ไปแล้ว ท่านดูเอาก็แล้วกัน!” เขาชี้ไปที่หัวของ งตนเองที่ใช้เสื้อคลุมไว้
“ท่านเอาเสื้อคลุมไว้ทำไม?” เฟิ่งจิ่วตะลึง “คงไม่ใช่ว่าผมร่วงหมดหัวแล้วกระมัง?”
อาวุโสเหมยเม้มปาก เอาเสื้อที่คลุมหัวไว้ออก ก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็ร่วงหมดหัวไปแล้วน่ะสิ ท่านดู ร่วงหมดจนมีสภาพอย่างไรแล้ว ซ้ำยังโล้นลื่นขนาดนี้ น่าขายหน้าจะตายแล ล้ว”
เฟิ่งจิ่วตะลึงงัน ก่อนจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ “เหตุใดจึงร่วงหนักขนาดนี้ เป็นเพราะยาเม็ดนั้น
