เสียงดังหึ่งดังก้อง ทำให้ชายคนนั้นกุมกระบี่ไม่อยู่
“เคร้ง!”
กระบี่ในมือหล่นลงบนพื้น ชายคนนั้นตกตะลึง เขาถอยหลังไปหลายก้าว มองอาวุโสเหมยเหมือนเห็นผี “จะ เจ้า…”
“ไปหรือไม่? หากไม่ไปข้าจะส่งพวกเจ้าเองแล้วนะ” อาวุโสเหมยกล่าว ขณะที่รวมพลังกลางฝ่ามือตั้งท่าจะซัดออกไป ก็เห็นชายฉกรรจ์คนนั้นอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบพากลุ่มชายปิดหน้าถอ อยทัพโดยเร็ว
กลุ่มคนสองกลุ่มที่อยู่ในที่มืดเห็นก็อดเบิกตากว้างไม่ได้ แค่นี้เองหรือ? พวกเขาคิดว่าคนกลุ่มนั้นจะแย่งรถลากกวางวิญญาณคันนั้น และของที่หญิงชุดแดงประมูลมาเสียอีก นึกไม่ถ ถึงชายชราคนนั้นยังไม่ทันลงมือ คนพวกนั้นก็หนีไปแล้ว!
ทว่า ชายชราคนหนึ่ง เหตุใดจึงทำให้พวกเขาตกใจกลัวขนาดนั้น?
ชั่วขณะหนึ่ง คนที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กัน ส่วนเฟิ่งจิ่วรู้ว่าชายชราปล่อยคนพวกนั้นไป จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบออกมาจากข้างในรถ “ท่านกลัวว่าข้าจะมีปั ญหาไม่มากพอหรือ? หรือจงใจจะสร้างศัตรูให้ข้ากันแน่? ไม่รู้หรือว่าปล่อยพวกเขาไปอย่างนี้ ต่อไปจะกลายเป็นภัย?”
“พวกเขาไม่น่าจะกล้ามาอีก” อาวุโสเหมยว่า ก่อนถอนหายใจ “พลังของข้าแข็งแกร่งเกินไป จะให้ข้าลงไม้ลงมือก็กระไร
